Olmert, bugün sabah düzenlenen bakanlar kurulu toplantıs öncesinde Filistinlilere sert yanıt vermesi için Barak’a görüşünü bildirdiğini belirtti.

Livni ise Filistinlilere bir kez daha demir yumruğun vurulmasını istedi. Olmert’e eleştiriler yönelten Livni, Hamas’a ağır darbe indirilmesi çağrısında bulundu.

Savaş Bakanı Barak ise herne kadar Gazzelilere sert yanıt vereceklerini söylese de ateşkesten yana olduğunu imalı bir şekilde açıkladı.

Orta Doğu uzmanlarına göre İsrailli liderlerin, bu denli hırçınlaşmalarında seçim tarihinin yaklaşması etkili oldu.

İsrail 10. kanalının muhabiri de İsrail’in 5 Şubat’a kadar Filistinli direnişçilerin ateşkesle ilgili kararlarını bekleyeceği için aşırı bir güçle yanıt vermeyeceğini söyledi.

kaynak:isra haber

Dünyayı çapraz kesen yeraltı nehirleri kendi coğrafyalarını değiştirebilir ancak aynı şarkıyı söylerler.

Ve şu an bizim duyduğumuz, savaşın ve acının şarkısı.

Buradan çok uzakta değil, Gazze adında bir yerde, Ortadoğu’da, tam burada bizim yanı başımızda, İsrail hükümetinin ağır eğitimli ve silahlı ordusu ölüm ve yıkım yürüyüşüne devam ediyor.

Attığı adımlar klasik bir askeri işgal savaşının adımları: öncelikle “stratejik” askeri noktaları (askeri kılavuzların söylediği şekliyle) yok etmek amaçlı yoğun bir toplu bombalama ve direniş güçlerini “zayıflatmak”; sonra istihbarat üzerinde sıkı bir kontrol : “dış dünyada”, operasyon alanının dışı, görülen ve duyulan her şey askeri kriterlerle seçilmelidir; şimdi de taburların yeni mevzilere ilerlemesi için düşman askerlerinin üzerine yoğun top atışı; sonra da düşmanın garnizonunu zayıflatmak için bir kuşatma olacak; sonrasında da mevzi işgal eden ve düşmanı yok eden saldırı, ve muhtemel “direniş yuvalarının” “temizlenmesi”.

Modern savaşın askeri kitapçığı, birkaç varyasyon ve eklemeyle adım adım istilacı askeri güçler tarafından takip ediliyor.

Bunun hakkında çok şey bilmiyoruz ve “Ortadoğu’da çatışma” diye adlandırılan konu hakkında şüphe yok ki uzmanlar var, ancak dünyanın bu köşesinden bizim de söyleyeceğimiz bir şey var:

Haberlerdeki fotoğraflara göre İsrail hükümetinin hava güçlerince imha edilen “stratejik” noktalar; evler, kulübeler, sivil binalardır. Yıkıntıların ortasında tek bir sığınak, kışla, askeri havaalanı ya da bombardıman silahı görmüyoruz. Yani —ve lütfen cahilliğimizi bağışlayın— bize göre ya uçakların silahlarının kötü amaçları var ya da Gazze’de öyle “stratejik” noktalar yok.

Hiçbir zaman Filistin’i ziyaret etme onuruna sahip olmadık ancak insanların, erkeklerin, kadınların, çocukların ve yaşlıların -askerlerin değil- evlerde, kulübelerde ve binalarda yaşadıklarını varsayıyoruz.

Henüz direnişin takviye kuvvetlerini de görmedik, sadece yıkıntılar.

Ancak istihbarat kuşatmasının nafile çabalarını gördük ve işgali görmezden gelmekle alkışlamak arasında karar vermeye çalışan dünya hükümetlerini ve epey zamandır bir işe yaramayan, dışarıya ılımlı basın açıklamaları gönderen Birleşmiş Milletleri.

Ancak bekleyin. Birden aklımıza geldi belki de İsrail hükümetine göre bu erkekler, kadınlar, çocuklar ve yaşlılar düşman askerleri; ve böylece ikamet ettikleri kulübeler, evler ve binalar da yok edilmesi gereken kışlalardır.

Yani şüphe yok ki bu sabah Gazze’ye yağan kurşun yağmuru, İsrail birliklerinin ilerleyişini bu erkekler, kadınlar, çocuklar ve yaşlılardan korumak içindi.

Ve bütün Gazze’ye yayılan kuşatma ile zayıflatmak istedikleri düşman garnizonu orada yaşayan Filistin nüfusunun ta kendisi. Saldırıları bu nüfusu imha etmeye çalışacak. Ve bu kanlı geçeceği kolaylıkla tahmin edilebilir saldırıdan kaçmayı ya da saklanmayı başaran herhangi bir erkek, kadın, çocuk ya da yaşlı daha sonra “avlanacak”, böylece temizlik tamamlanacak ve operasyonları yöneten komutanlar da kendi efendilerine rapor verebilecekler: “Görevi tamamladık.”

Cahilliğimizi tekrar bağışlayın, belki de söylediğimiz asıl mevzunun dışındadır. Ve devam eden suçu mahkum etmek yerine, biz yerliler ve savaşçılar olarak, olup bitenin “siyonizm” mi “antisemitizm” mi olduğunu, ya da bunu başlatanın Hamas’ın bombaları olup olmadığını tartışıyor olmamız ve bu tartışmaların içinde bir konum almamız gerekiyor.

Belki bizim düşüncemiz çok basit ve analizler için çok gerekli olan nüansları ve dipnotları kaçırıyoruz, ancak Zapatistalar için bu durum profesyonel bir ordunun savunmasız bir nüfusu katletmesi gibi görünüyor.

Ezilenlerden ve soldan kim buna sessiz kalabilir?

Bir şeyler söylemek işe yarar mı? Bizim ağlayışlarımız bir bombayı dahi durdurur mu? Bizim sözümüz bir tek Filistinlinin dahi yaşamını kurtarır mı?

Evet, bize göre bu işe yarar. Belki bir bombayı durduramayız ve sözümüz böylelikle fişeğinin üzerine “IMI” ya da “Israeli Military Industry” (İsrail Askeri Endüstrisi) harfleri kazınmış 5.56 mm ya da 9 mm kalibrelik mermilerin bir kız ya da oğlan çocuğunun göğsüne saplanmasını engelleyen bir zırhlı kalkana dönüşmeyecek. Ancak belki de sözümüz Meksika’daki ve dünyadaki öteki sözlerle güç birliği yapmayı başarır ve belki de ilk etapta bir mırıltı olarak duyulur, giderek gürleşir ve sonra Gazze’de duyulabilecek bir çığlık, feryat olur.

Biz sizin hakkınızda bir şey bilmiyoruz, ancak biz EZLN’den Zapatistalar, biz, yıkımın ve ölümün ortasında birkaç cesaret sözü duymanın ne kadar önemli olduğunu biliyoruz.

Bunu nasıl açıklamam gerektiğini bilmiyorum ama olan şu ki, evet çok uzaktan sözler bir bombayı durduramaz ancak adeta ölümün kara odasında bir delik açılmış ve ufak bir ışık parıltısı içeriye düşermiş gibi olur.

Diğer her şey için olduğu gibi, ne olacaksa olacaktır. İsrail hükümeti terörizme ağır bir darbe indirdiğini açıklayacak, katliamın büyüklüğünü kendi halkından saklayacak, büyük silah üreticileri krizi göğüslemek için ekonomik destek sağlayacaklar ve “küresel kamuoyu”, her zaman moda olan kolayca biçimlendirilebilir varlık, başka tarafa yönelecek.

Ancak hepsi bu değil. Filistin halkı da direnecek ve yaşayacak ve mücadele etmeye devam edecek ve amaçları komiçin ezilenlerden sempati görmeye devam edecek.

Ve belki Gazze’den bir kız ya da erkek çocuğu da yaşayacak. Belki büyüyecekler, onlarla beraber kuvvetleri, kızgınlıkları ve öfkeleri de büyüyecek. Belki Filistin’de mücadele eden gruplardan biri için asker ya da milis olacaklar. Belki kendilerini İsrail’le savaş halinde bulacaklar. Belki bunu bir silahı ateşleyerek yapacaklar. Belki kendilerini bellerine sarılı bir kuşak dinamitle feda edecekler.

Ve sonra tepede, yukarıdan birileri Filistinlilerin vahşi doğaları hakkında yazacak ve bu şiddeti kınayan açıklamalar yapacak ve bunun siyonizm mi anti-semitizm mi olduğunu tartışmaya geri dönecekler.

Ve hiç kimse şu anda hasat edileni kimin ektiğini sormayacak.

Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu erkekleri, kadınları, çocukları ve yaşlıları adına,

Komutan Yardımcısı İsyancı Marcos

Meksika, 4 Ocak, 2009 (SIM/OG/TK)

* Komutan Yardımcısı İsyancı (Subcommandante Insurgente) Marcos’un 4 Ocak’ta Dünya Onurlu Öfke Festivali’nde Gazze üzerine yaptığı konuşmanın tam metni. Metni İngilizce çevirisinden Onur Günay Türkçeleştirdi.

kaynak: bianet.org

Suriye’nin başkenti Şam’da dün düzenlediği basın açıklamasında Meşal, Gazze’deki son gelişmelere açıklık getirerek İzzetli Gazze’nin düşmanın burnunu yerlere sürteceğini belirterek “Gazze, tarihi yeniden yazacak. Savaş öncesi ile sonrası Gazze çok farklı olacak” dedi.

Hatırlanacağı üzere İsrail Dışişleri Bakanı Tzipi Livni de savaşa başlamadan bir gün önce Kahire’de düzenlediği basın açıklamasında Gazze’deki durumun değişeceği tehdidinde bulunmuştu.

Böylece Meşal, Livni’nin sözlerini doğrulamış oldu. Her iki lider de Gazze’de değişikliklerin olacağını düşünüyor. Kimin lehinde olacağı meselesine gelince, şuana kadarki tüm işaretler Gazze’nin menfaatine değişimin olacağını gösteriyor.

Livni, füzelerin fırlatılmasının önüne geçileceğini, Hamas’ın tasfiye edileceğini, Gazze’deki dengelerin değişeceğini ilan etmişti. Savaşın 21. günündeyiz ve Livni hayallerine çok uzak…

Filistinli liderlerin de bir çok kez vurguladığı gibi, binalar yerle bir edildi, bebekler katledildi. Fakat bu hezimetin delili değildir. Yıkılan binalar, bebeklerden akan kanlar heder olmayacak, insanlığın düşmanlarına karşı yeni zaferleri getirecek.

Hamas lideri Meşal, Gazze’de yaşanan izzetli tablodan ötürü mutlu iken, akan kan ve yaşanan acılardan ötürü de hüzünlü olduklarını bildirdi.

“Allah Bizimledir. Savunduğumuz dava, haktır. Çünkü biz zulme uğradık. Savaşmya mecbur bırakıldık” diyen Meşal, Gazze halkının geleceğinin parlak olduğundan şüphelerinin olmadığını söyledi.

kaynak: israhaber.com

Uzanmış yatıyorlardı. “Güneş tepede,” dedim. Belki yüz kere. Fakat hiçbiri oralı değildi. “Ansızın üzerinize çöküveren bu üşengeçlik de neyin nesi? Eskiden böyle değildiniz. Eş, oğul, kardeş! Ne kadar da uzun sürdü uykunuz! Haydi, uyanın artık! Bakın güneş ne kadar yükselmiş, Bari, bari bir şeyler söyleyin, konuşun benimle, yoksa çekip gideceğim.”

“Çay hazır, kahvaltı hazır, sizinle konuşmayı kurduğum mevzular hazır. Haydi ama..” Ne desem, ne yapsam nafileydi. Bir türlü uyanmıyorlardı.

Allahım! Nereden çöküvermişti bu üşengeçlik üzerlerine. Biraz kalbi katı biri olsam, kalbim katılaşıverse biraz, çeker alırdım üzerinizdeki şu örtüleri de saçıverirdim havaya, fırtınalar estirirdim onlardan. Gelin görün ki kalbime geçmezdi sözüm.

“Daha o gün özlerdim seni.”

Senden başka kim, kim söyleyebilirdi bunu canım kardeşim, Mustafa’m! Herkesin benden ayrılıp bir yerlere gittiği, kiminin Ürdün, kiminin Suriye’ye gittiği, hatta kiminin İsveç’e ulaşabildiği yerde beni bırakmayan biricik kardeşim.

Hatırlar mısın? Gidecekleri yerleri dillerinden düşürmez, gözlerini kulaklarını hep oralara dikerlerdi. Her yerin sizden birini çağırdığını ve sizin de yalnız o sese dikkat kesildiğinizi bilirdim. O sesi öyle dikkatle takip ederlerdi ki nihayet onunla birlikte gözden kaybolup giderlerdi. Evet, onlara böyle demiştin, bir filozof gibi! Onlar ise alaycı bir ifadeyle şöyle karşılık vermişlerdi sana: “Söyler misiniz Mustafa Bey! Sizi nere çağırıyor? Sadece onun sesini duyduğunuz o gizemli yer neresi acaba?” Tereddütsüz toprağı göstermiştin.

“Toprak bir yer sayılmaz ki, toprak mekândır. Yer onun üstündedir” dediklerinde şu cevabı vermiştin:

“Her yer onda bir olur. Ona sahip olan, her yere sahip olur.”

O söz ne kadar da sevindirmişti beni. Sadece hep yanımda, hep Gazze’de kalacağın için değil. Evlenip çocuğum olmadığında tek başıma, yalnız bir ağaç gibi kalıvermeme razı olmadığın için değil. Hayır. Bundan değildi sevincim. Sevinmiştim işte, o kadar. Randa’ya bu sözü söylediğimde, onun da çok hoşuna gitmiş ve “Bu sözü yazabilir miyim” diyerek izin istemişti.

“Elbette” dediğimde yanından ayırmadığı günlüğüne dikkatle yazmıştı.

Kaç Mustafa’m var ki benim? Ah! Söyler misiniz kaç Mustafa’m? Okumamı, üniversite bitirmemi ısrarla isteyen Mustafa’mı bu kadar anlamışım, sözüyle sevinmişim çok mu?

Ne olur affet, bunu söylemeliyim Mustafa. Çocukların için duyduğun endişe değil, Gazze kıyısındaki şu çileli hayatın ötesinde bir düşün vardı seni böyle sürükleyen. Hayır. Ne olur yanlış anlama beni! Evlensen, boyunca çocukların da olsa burada, yanımda kalırdın eminim. Hayatları için endişelendiğin yirmi çocuğun da olsa yanımda kalırdın. Açık etmesen de hiçbir zaman, kalbinden geçenleri çok iyi bilirim: “Ya Emine? Onu burada kime bırakır gideriz?!”

Senden böyle bir ifade duymadım. Fakat onlara söylediğinden emindim. Burada benimle kalmak için her defasında farklı bir mazeret bulman onları da mutlu ediyordu elbette. Kendi aralarında fısıldaşıyorlardı: “En azından kız kardeşimizle ilgilenecek biri var.”

Sen kaldın. Hep yanımda kaldın. Bazen şöyle derdin: “Bir Filistin söylencesi vardır; Allah insanı iki topraktan yaratırmış. Biri doğduğu mekânın toprağı, diğeri öleceği mekânın toprağı.” Sen ve ben yalnız bu topraktan yaratılmıştık. Çünkü biz burada doğmuştuk ve burada ölecektik. Bunu önceden beri biliyordun. Biz yalnız bu topraktan yaratılmıştık. Bizi çağıran da, zamanında bize hayat veren topraktı. Daha baştan böyleydi. Bu kadar net bir sesi duymamak mümkün müydü?

Şehit Muhammed Musa Ebu Cezer’in hikâyesini hatırlarsın. Elbette iyi hatırlarsın. Onun hikâyesi, sözünü bire bir doğrulamıştı. Başka nasıl açıklanabilir ki? Kırk yıl gurbette yaşamış, Filistin dışında sayısız çarpışmaya katılmış bir insan düşünün. Toprağına dönüyor ve Refah’ı savunurken şehit düşüyor!

Ah! Ah Mustafa!

Onlara söylediğin sözü şimdi, şimdi daha iyi anlıyorum! İçim aydınlanıyor ve her şeyi açıkça görebiliyorum. Elinle niçin toprağa işaret ettiğini şimdi anlıyorum. Demek sen toprağın sesini duyuyordun. Oysa bana hiç bildirmedin. Anladım Mustafa’m. O söylenceyi duymuş olsam da olmasam da mazeretim olamaz. Önemli olan onu hissetmemizdir. Çünkü o, içimizdedir, sendedir, damarlarında akan kandadır duyabiliyorum.

Nasıl anlamadılar?

Her zaman en az on adım önlerinden giderdin. Abartmak istemiyorum. Çünkü abartıyı sevmem. Zira zaman bana karşı yeterince hatta fazlasıyla abartılıydı. Evet, en az on adım önlerinden giderdin. Hatırlıyorum. Cemal beni istemeye geldiğinde, babamla konuşurken, pek de sürpriz olmayan o soru karşısında şaşırıp kalmıştı: “Kızımızı nerden tanıyorsun?”

Zavallının eli ayağı birbirine dolanmıştı. Ne diyeceğini bilemedi. Daha sonra bana şöyle demişti: “O an sanki başımdan aşağı kaynar sular döküldü.” Kız da türlü endişelerle doluydu. Cemal o sahneyi sık sık hatırlar ve gülerek anlatırdı: “O gün öyle bir terledim ki Emine, anlatamam. Bildiğin türden bir ter olsa, giysilerimin altından akışını hissederdim. Ama o, giysilerin altından ve üstünden gelen tuhaf bir terdi.”

Babası sordu: “Onu seviyor musun?”

Delikanlı cesaretini toplayarak cevap verdi: “Adam sevmediği bir kadınla evlenir mi efendim?”

“Alay mı ediyorsun benimle?!”

Evet, babam aynen böyle bağırdı. “Alay mı ediyorsun benimle?! Evlenecek kızım yok benim!”

O gün yalnız sen durmuştun yanımda. Yalnız sen söyleyivermiştin o sıradan sözcükleri: “Canını sıkma!”

“Canımı sıkmayım mı? Nasıl sıkmam abi? Nişanımız şimdi olmazsa başka ne zaman olacak? Mısır’dan döndükten sonra mı? Mezun olmasına daha dört yıl var. Dört yılda neler olacağını bir Allah bilir.”

Fakat sen aynı cümleyi tekrarladın: “Sıkma canını!”

“Böyle dediğine göre, bir şeyler biliyorsun. Söylesene, aklından neler geçiyor? Söylersen bu konuyu bir daha açmam” dedim.

“Cemal’ın ailesinden kopma, onları ziyaret etmeye devam et. Aileden biri gibi, oğullarının nişanlısı, müstakbel gelinleri gibi davran.”

“Böyle mi düşünüyorsun?!!”

“Evet” dedi.

“Fakat babam çıldıracak?”

“Çıldırmak mı? Hayır, hiç sanmıyorum. Cemal Mısır’da değil de burada Gazze’de olsa dediğin olabilir. İlk günler biraz kızar ama sen aldırma.”

Dediklerinin hepsi oldu. Evet, söylediklerin aynen çıktı. Babam öfkelenip bağırdığında, “Cemal Mısır’da, Emine arkadaşlarına, komşulara gidiyor. Hem Cemallerin evinde anne babası ve kızlarından başka kimse yok” dedin. Fakat babam her seferinde “Onlara gitmeyecek dediysem gitmeyecek, o kadar!” diyordu.

O yıllar boyunca kendi evimizden çok nişanlımın evinde yaşadım. Günden güne babam artık nerede olduğumu sormaz oldu. Onlarla birlikte olmaktan mutluluk duyduğumu o da görüyordu. Rahmetli neden bu kadar sert görünmek zorundaydı. Baba olmaktan, dağ gibi derdimiz olmasından başka ne sebebi olabilirdi ki bu tavrın?

Bir gün beni çağırdı ve şöyle dedi: “Onunla evlen kızım. Bir genç kızın evi, eşinin ailesi tarafından sevgiyle ağırlandığı evdir. Görüyorum ki seni çok seviyorlar.”

Bunları söyleyip sustu. Neden sonra devam etti: “Delikanlıya gelince, sevdiğini söylemenin doğru şekli onunki değildir kızım. Öyle olmaz. Anladın mı?”

“Evet baba” dedim.

O zaman gülmeye başladı. Hem gülüyor hem de şöyle diyordu: “Gerçekten bunu söylerken ciddi olduğumu mu sandın yavrum?! ”

Güldü, güldü ve ölümüne kadar bu olayı andıkça hep güldü..

Allah rahmet etsin

***

Bakın ben de gülüyor, gülüyorum. Gülmemin bütün sınırları aştığını hissediyorum.

Öyleyse biraz ağlamam gerek.

Bakın ağladım!! Fakat şu anda sevinç mi yoksa acı gözyaşlarını mı sildiğimi bilmiyorum. Aklımı karıştırdınız!!

Haydi be çocuklar! Yeter artık!

Güneş tepeye çıktı. Ansızın üzerinize çöküveren bu üşengeçlik de neyin nesi? Eskiden böyle değildiniz. Eş, oğul, kardeş! Amma da uzun sürdü uykunuz! Haydi, uyanın artık! Bakın güneş ne kadar yükselmiş. Bari, bari bir şeyler söyleyin, konuşun benimle, yoksa çekip gideceğim.

Mustafa, Mustafa! Daha yapman gereken çok şey var. Oğlumun dayısısın. Hey Salih, sen de kalk! Kalk da şu güneşe bir bak. Bu güneş, sana doğum gününü müjdeliyor. Haydi, kaçırma onu. Senin için yeni bir yılın habercisi o. Kalksana uyuşuk şey! Tembel! İnsan, doğum günü güneşini kaçırır mı? Bugün senin için ne gecenin sonu var, ne duman! Ne zamandır bugünü beklediğimi biliyor musun sen?

Ne zamandır, bilmiyorum. Bir an parmaklarımla saymaya çalışıyorum. Fakat o da ne, parmaklarım bir türlü bitmiyor. Sayıyorum da sayıyorum, gece gündüz, habire sayıyorum. Nihayet durdum. O an uyandım. Artık büyüdüğünü görüyorum.

Şimdi sana bir sır vereceğim. Fakat bunu kimseye açma sakın. Toprağa bile! Yoksa rüzgâr öğrenir. Uzun uzun düşündüm. Gerçek diyorum, bundan daha iyisini bulamadım. Sizi evlendireceğim.

Uyanmak istemiyorsun demek. Peki öyle olsun.

Siz içemeden çaylarınız da soğudu. Bilmiyorum neden her gün kendimi böyle yoruyorum.

Ya sen Mustafa, bak söylüyorum. Eğer kalkmazsan, gideceğim ve o kızı tek başıma isteyeceğim.

Hiç kalkmayacak mısın?!

Öyle olsun!!

Ben dönmeden uyanırsa, sakın ona bir şey söyleme. Sakın ha! Çünkü ona sürpriz yapacağım.

Bu öykü Muharrem Tan tarafından el-Cezire’den Haksöz-Haber için çevrilmiştir…

Yazan: İbrahim Nasrullah
Çeviren: Muharrem Tan

kaynak: haksozhaber.net

Bu hazin hikaye, 19 gündür devam eden ve şu ana kadar yarısı kadın ve çocuk, binden fazla insanın yaşamını yitirdiği, beş bin Filistinlinin de yaralandığı kirli savaşta yaşandı…

Evleri Gazze’nin kuzeyindeki Atatıra mevkiinde bulunan Avvace ailesi, genelde her sabah pencereden usulca giren ve yüzlerine tatlı bir sıcaklıkla vuran güneşin de etkisiyle erkenden kalkıyorlardı. Ancak her gün, ev ahalisinin üzerine sıcacık doğarak herkesi ısıtan güneş ve kuşluk vaktinde evin bahçesine pıtrak gibi biten güvencinler bu çılgın savaşla birlikte aniden yok olmuştu. Aile üyeleri de kendilerine güvenli bir yer bulmak umuduyla umutsuzca evin yola en uzak odasının en ücra köşesine giderek inzivaya çekilmişlerdi.

9 yaşındaki İbrahim, çok sıkıcı geçen bir haftanın ardından, annesine yaklaşarak arzu dolu bir sesle “Gel anne, evin bahçesine çıkalım, bugün kahvaltıyı orada yapalım. Bu odadan artık yoruldum” dedi. Bir saat sonra sıcak çay bardakları ve mütevazı bir kahvaltı hazırdı. Ancak o da ne? Birden ortalık karıştı. Üç çocuklarının da güvende olduğunu zanneden aile, birdenbire bir ses duydular:

-Babacığım, ben ölüyorum..

Aile, güven ve barış içerisinde olduğunu zannetmişti ama savaşın kime ne yapacağını, sıranın bir gün kendilerine de geleceğini bilemezlerdi. Belki de savaş, kaderin ağlarını ördüğünü ve sıranın onlara geldiğini bildiriyordu. Duvar önce çatladı ardından çöktü… Şarapneller etrafta fink atıyordu. Feryatlar yükselmeye başladı. Bardaklar kırıldı, çaylar döküldü, ekmekler kana bulandı.

9 Yaşındaki İbrahim, acısını olabildiğince güçlü bir çığlıkla dile getiriyordu: “Babacığım ölüyorum..”

Babası, çocuğunu kucağına almak için yerinden bir ok gibi fırladı. Karnına akan kanı hissediyordu. Korkuyla karısına bağırdı: “Hadi ayrılalım buradan…”Aile üyeleri can havliyle bahçeye doğru fırladı. Kapıya geldiklerinde ise kurşun yağmuru başlamıştı.

Kurşunlardan biri annenin ayağına isabet etti, artık anne yürüyemiyordu. Oğlu İbrahim de hemen yanı başına düşerek son nefesini verdi.

Diğer iki kardeş ise evin yıkılan duvarının arkasında yüksek sesle ağlıyorlardı. Ölümün sesi hafiflemişti. Aile, saldırının sona erdiğini zannetmişti, ama gerçek dramın asıl şimdi başladığını bilmiyordu. Askerler sert adımlarla yaklaşmaktaydılar. Babaları onları gördüğünde başka bir frekansa geçmiş, bu dünyayla ilişkisini koparmıştı. Bilincini kaybettiğini zannetmişti.

Askerlerden biri İbrahim’in henüz hiçbir günaha bulaşmamış tertemiz bedenine yaklaşarak ayağıyla onun cansız bedenini sağa sola döndürdü. Askerlerden bir diğeri ise İbrahim’in cansız bedenine ateş etmeye başladı. Sanki atış talimi yapıyordu. Başka bir dünyaya intikal etmiş bedene isabet ettiği her kurşunda neşeyle havaya zıplayarak babanın bir bıçak gibi kalbine saplanan sevinç naraları atıyordu. Ardından mermiler yağmur gibi yağmaya başladı küçük İbrahim’in cesedinin üzerine..

Gecenin tekrar gelmesi ve askerlerin çekilmesiyle birlikte baba, karısının yanına giderek onu sakinleştirdi, sabretmeleri ve direnmeleri gerektiğini söyledi. Sonra da birbirlerine sarılarak saatlerce ağladılar.

Delik deşik edilmiş ruhun yarası

Baba Kemal Avvace, habercilere daha sonra şunları söylüyordu: “Oğlumu bir kez değil defalarca infaz ettiler, onun pak cesedi üzerinde atış talimleri yaptılar. Oğlumun bedenine isabet ettirdikleri her kurşunla da böğürerek öğündüler.”

Ve elem dolu bir sesle de ekliyordu: “Oğlum onlara ne yaptı da bu kadar acımasızca onu katlettiler, onun cansız bedenini delik deşik ettiler. Son nefesini verdikten sonra da cesedini talim tahtası haline getirdiler.”

Olayın şokunu henüz üzerinden atamayan Filistinli baba “Aşırı soğuk, yaramdan akan kanı durdurdu. Ama ruhumun derinlikleri hala kanıyor” diyor.

Tam dört gün evlerinde aç ve susuz kaldıklarını söyleyen yaralı baba, dördüncü günün sonunda yaşlı bir kadının evlerinin enkazına yaklaştığını ve bağırarak ondan yardım istediklerini anlattı. Yaşlı kadın, onların durumunu gördükten sonra haber verilen hastaneden gönderilen ambulans Avvace ailesini, hastaneye yetiştirmiş. Tabii minik İbrahim’in cesedini de…

Tanıklıklar yaşananları teyit ediyor

Bazıları bu tür haberlerin bağımsız gözlemciler ya da haber kanalları tarafından doğrulanmadığını söyleyebilir ancak, başka tanıklıklar ve yaşananlar bunların doğruluğunu teyit eder nitelikte.

Filistin İnsan Hakları Örgütü, benzeri olayların Gazze’de çokça yaşandığını ve tanıkların ifadelerine dayan yüzlerce akıl almaz olay meydana geldiğini bildiriyor. Kuruluş, bir çok olayda, tutsak Filistinlilerin kalkan olarak kullanılması, masum çocukların hedef olmalarının artık sıradan bir olay haline geldiğini ifade ediyor.

Kaynak: Dünya Bülteni

Kişisel olarak ben de bazı yazarları artık ciddiye almamaya başladım. Çünkü “Hizbullah, İran, Hamas, İsrail.. hepsi teröre başvuruyor”; veya “İsrail katliam yapıyor, ama Hamas da tahrik etti” veya “Hamas, İran’ın bölgedeki enstrümanıdır” veya “İsrail’in yaptıklarına soykırım demeyin, Gazze’yi toplama kampı olarak tanımlamayın” diye yazanlar, ya -iyi niyetle de olsa- İsrail’in psikolojik savaş teknikleri doğrultusunda veya Filistin meselesinin özünden habersiz yazıyorlar veya adalet duygularını kaybetmiş bulunuyorlar.

27 Aralık’ta Hamas 6 ay süren ateşkesi bozmuş değildi. 19 Haziran 2008′de Mısır’ın arabulucuğuyla imzalanan ateşkese göre, İsrail 10 gün içinde kapıları açacak, Gazze üzerindeki ablukayı kaldıracaktı. İsrail buna uymadığı gibi 6 aylık süre içinde tam 132 saldırı düzenledi, 22 Filistinliyi öldürdü. Arada Gazze’den İsrail tarafına füze atıldı, ama atanlar Hamaslılar değildi, anlaşmaya taraf olmayan İslami Cihad grubundan kimselerdi. Hamas, bunları tutukladı. Hamas, Gazze’de hayat çekilemez noktaya geldiği halde, sırf uluslararası kamuoyu nezdinde anlaşmaya sadık kaldığını göstermek için sabretti. Fakat zaten İsrail saldırıya çoktandır hazırlanıyordu. Ordu sözcüsü Avi Benayahu “1,5 yıldır askerlerimiz Negev Çölü’nde saldırının tatbikatını yapıyordu.” açıklamasını yaptı.

Raşid el Gannuşi, İsrail’in karşısında Filistinlilerin iki seçeneği olduğunu söylüyor: Ya açlık ve yoksunluğa mahkum olmuş olarak zillet içinde ölmeyi kabul edecekler veya şerefleriyle direnip ölecekler. El Fetih ve Arap rejimleri, çoktandır birinci seçeneği kabul etmiş bulunuyorlar, Hamas ikinci yolu tercih ediyor.

Hamas lideri dünya basınına açıklama yaparken

Şerefiyle ölmenin İsrail’e getirdiği maliyet, her aşamada biraz daha meşruiyet krizine düşmesi, daha çok saldırganlaşması, sivil ve çocuk katliamı yaptıkça ölümcül kabz haline girip hem kendisini hem destekçisi Amerika ve Batı’yı da büyük bir felakete doğru sürüklemesidir. Hem vicdan ve feraset sahibi Yahudiler hem Carter gibi liderler bunu dillendiriyorlar. Bu yüzden İsrail’in Hamas’a olan kini dinmiyor; çünkü değil el yapımı füze, Filistinli çocuklar ona taş attığında bile daha çok cinnet geçiriyor. Bazı yazarlar ‘Kardeşim, üzerine taş atsan da psikolojisinin bozulduğunu biliyorsun, buna rağmen niçin böyle yapıyorsun?’ diye Hamas’ı suçluyorlar. Filistinlilere köleliği kabul edin ve ölün diyorlar. Halbuki rahmetli Bediüzzaman, “Üzerine vahşi bir canavarın geldiğini görsen, eline geçirdiğin bir süpürge veya çalı çırpıyı bile ona karşı salla; çünkü bakarsın korkar.” der. Ölüm makinesi İsrail ordusu karşısında Hamas’ın füzeleri ve taşları işte bu çalı çırpı türünden şeylerdir, gel gör ki, Bediüzzaman Hazretleri’nin dediği oluyor, canavarın korkudan ruhu derin bir sarsıntı geçiriyor.

Hamas’ın affedilemez “iki suçu daha var”. İlki, İran-Hizbullah ve Hamas arasındaki yakınlaşmanın “Ortadoğu’da Sünni-Şii ekseninde yeni çatışma stratejisi” geliştirenlerin fesat planını akamete uğratmasıdır. Arap kamuoyu Filistin için kan ağlarken liderler, Şimon Peres’e “Hamas’ı bitirin” diye ricada bulunuyorlar. İran ve Hizbullah ise Hamas’ın yanında yer almak suretiyle Sünni kamuoyunda itibar kazanıyorlar. Hamas bitirilmedikçe Şii-Sünni savaşı gerçekleşemez.

İkincisi, İsrail tarafından “İslamcı terör örgütü” olarak propaganda edilen Hamas’ın demokratik yollarla seçilmesidir. Hamas demokrasi istiyor. İsrail’in ve Batı’nın kâbusu Arap ülkelerine demokrasinin gelmesidir. Hamas “kötü örnek” teşkil ediyor. Nasıl Cezayir’de seçim kazandı diye FİS 100 bin insanın hayatı pahasına silinmek istendiyse, Hamas da bütün Gazze halkı pahasına silinmek istenmektedir. Bu yüzden İsrail’in gözünde Gazze “Hamasistan”dır, katliamla cezalandırılacaktır.

Ali Bulaç
Kaynak: Haksöz-Haber

Filistin'in işgal haritası

Biz konuşurken Gazze Şeridi’ne zincirlerinden boşanmış bir halde yerden ve gökten yağan devlet terörünün, HAMAS’la bir derdi yok. “Terör”le de bir derdi yok. Yahudi Devleti’nin uzun süreli güvenliği ve ancak koşulları bu duruma tırmandırdığı dereceye kadar İran, Hizbullah ve Suriye ile de bir derdi yok. Egemen haklarına sahip olma cesaretini gösteren, kaynaklarının kendisine ait olduğunu savunma cesaretini gösteren, “İmparatorluk”un tiksindirici askeri üslerinden birisini bereketli topraklarında istemeyen bir milletin köleleştirilmesinden başka bir şeye eşit olmayan sinik ve fazlasıyla kullanılmış bir örtmece olan icat edilmiş bir “savaş”la da derdi yok.

Krizin özgürlük, demokrasi, adalet ve barışla ilgisi yok. Mahmud Zahar, İsmail Heniye ve Halid Meşal’le ilgisi yok. Hasan NAsrallah ve Mahmud Ahmedinejad’la hiç ilgisi yok. Bunlar, 61 yıl içerisinde şu anki fecaat haline gelmiş olan fırtınada, sadece duruma bağlı olarak şimdi sahne alan aktörlerden başka bir şey değiller. İslamcı etken, krizin atmosferini renklendirdi, renklendirmeye de devam edecek; şu anki liderleri listesine ekledi ve dünya nüfusunun geniş bir kısmını etkiledi. Bugün, temel semboller İslami’dir: camiler, Kuran, Hz. Muhammed’e referanslar ve Cihad. Fakat, bu semboller silinebilir ve kördüğüm devam edebilir.

El-Fetih ve FKÖ’nün ipleri elinde tuttuğu günler vardı. Çok az Filistinli’nin İslamcı politikalar ve metotlar istediği günler. Bu politikaların, sınırın üstünde geçen ilkel roketlerle, kaçakçılık yapılan tünellerle ve kara borsa silahlarla ilgili yapabileceği bir şey yoktu, aynen Arafat’ın El-Fetih Örgütü’nün taşlar ve intihar bombalarıyla ilgili yapacak az şeyi olduğu gibi. Çağrışımlar rastlantısaldır, belirli bir siyasi ortamın ürünleridir. Onlar, yalancı politikacıların ve onların analistlerinin anlattıklarından tamamıyla farklı şeylerin sonuçlarıdırlar. Onlar, modern Orta Doğu’daki insani eylemlerin oluşturduğu ortamın parçasıdırlar; fakat tamamıyla vahşi, ya da inatçı, ölümcül, kızgın veya düzelmez, hep orada olmuş olayların.

Klişelerden, köle ruhlu medyanın ve onların Batı Dünyası’ndaki gönüllü devlet görevlilerinden oluşan acınası takımlarından haykırılan uydurma haberlerden sıyrılın ve göreceğiniz hegemonya için çıplak bir arzu olacaktır: zayıfın üzerine uygulanan güç ve dünya zenginliği üzerinde bir hâkimiyet için çıplak bir arzu. Daha da kötüsü, karmaşık söylemimizle, rafine akademik teorilerimizle, en bayağı ve en saçma arzularımıza önderlik eden modellerimizle saklamak için gayret gösterdiğimiz bencillik, nefret ve lakaytlık, ırkçılık ve bağnazlık, kendini yüceltme ve hazcılıktır hala görebileceğiniz. Müsamaha ettiğimiz vurdumduymazlık sadece yüce kültürümüze özgüdür, cesedin üzerinde uçan böcekler gibi çoğalmaktadırlar.

Bencil ve yıkıcı kaprislerimizin kurbanı olanların mevcut sembol ve dilinde sıyrılın. Bulacağınız ezilenlerin basit, tutkusuz ve etkilenmemiş çığlıkları olacaktır. Yeryüzünün biçarelerinin, onların çocuklarına ve evlerine, ailelerine ve köylerine yönelmiş olan soğuk saldırınıza son vermek için yalvarmaları olacaktır. Balıklarını ve ekmeklerini, portakallarını, zeytinlerini ve kekiklerini kendilerinin toplayabilmesi için size yalvarmaları olacaktır. Önce kibarca, sonra artan bir inançsızlıkla niçin atalarının topraklarında ezilmeden; sınır dışı edilme, ırza tecavüz ve yıkım korkusundan azade; izinler, engeller, kontrol noktaları ve geçişler, devasa beton duvarlar, gözcü kuleleri, beton bunkerler, dikenli teller, tanklar ve cezaevi ve işkence ve ölüm olmadan yaşama izni vermediğinizi sorgulamaları olacaktır.

Çünkü İsrail’in, sınırlarında yaşayabilen ve egemen bir Filistin devleti niyeti yoktur. 1948′de, BM Güvenlik Konseyi’nin 181 Sayılı kararının hilafına kendisine verilen toprakların % 24 fazlasını gasp ettiğinde de böyle bir niyeti yoktu. 1950lerin bütün o katliamları ve dalavereleri sırasında da yoktu. 1967′de Tarihi Filistin topraklarının geriye kalan % 22’sini ele geçirdiğinde ve BM Güvenlik Konseyi’nin 248 Sayılı kararını; eğer daha yeni işgal etmiş olduğu topraklardan çekilirse, güvenli ve tanınmış sınırlarla tam uluslararası tanıma garantisi veren çok kuvvetli uluslararası uzlaşmayı kendi istediği gibi yeniden yorumladığında da iki devlete izin verme konusunda niyeti yoktu.

1974′te, BM’de, sadece kendisi ve ABD iki devletli çözüme karşı oy verdiğinde, Filistin’in ulusal haklarını kabul etmeye niyeti yoktu. Mısır’ın, Filistinlilerin ve bölgenin diğer halklarının haklarını ayrı bir girişimde ele almayı içeren, kendisine ulaşan ve uyumlu bir şekilde kabul ettiği kapsamlı barış planı sırasında da niyeti yoktu. 1978 ve 1982′de, Beyrut’u işgal ettiğinde, bombaladığında, havaya uçurduğunda ve buldozerlerle ezdiğinde ve bu sayede Batı Şeria’yı sorunsuz bir şekilde ilhak ettiğinde de iki devletli bir çözüme niyeti yoktu. 1987′de, Birinci İntifada bütün işgal edilmiş Filistin topraklarına, diasporaya ve küresel olarak ezilmişlerin ruhlarına yayıldığında veya İsrail henüz kurulmuş HAMAS hareketine, milliyetçi-laik grupların gücünü kırmak için, bilerek ve isteyerek yardım ettiğinde de bir Filistin devleti bahşetmeye niyeti yoktu.

Madrid’de veya Oslo’da; dostları, kendi ırkdaşlarının pahasına, zenginlik ve prestiji ele geçiren titrek Filistin Yönetimi, FKÖ’nün yerini aldığında da bir Filistin Devleti niyetleri yoktu. İsrail dünya basınına barış ve iki devletli bir çözüm için demeçler verdiğinde, yeryüzündeki Filistin’in acı çeken şehir ve köylerinin üzerinden inşa etmeye devam ettiği transit yollar ve otoyollar ile ilhak ettiği yerlerde, Batı Şeria ve Doğu Kudüs’te illegal Yahudi yerleşimlerini iki katından fazla arttırmıştı. Ürdün Vadisi’ni, Ürdün’ün uluslar arası sınırını, üzerinde oturan yerel kabileleri sürgün edip ilhak etmişti. Eninde sonunda, adalet, barış ve güvenlik uğruna başı gövdesinde koparılacak birçok sakat Filistinli’nin üzerinden bir engerek yılanının diliyle konuşuyor.

Ev yıkımlarıyla; sivil topluma yaptığı, Filistin tarihi ve kültürünü unutulma uçurumlarına dökmeye çalışan saldırılarıyla; İkinci İntifada süresince yaptığı üzerinde konuşulmayan mülteci kampı kuşatmaları ve altyapı bombardımanlarıyla; suikastleri ve fazlasıyla çabuk gerçekleştirilen infazlarıyla; debdebeli savaşa son verme güldürüsünden özgür, adil ve demokratik Filistin seçimlerinin içini boşaltmaya kadar, İsrail mümkün olan en güçlü dille, askeri gücün, tehdidin, gözdağının, tacizin, hakaretin ve aşağılamanın diliyle, kendi görüşlerini defalarca ve defalarca bilinir kıldı.

İsrail, Birleşik Devletlerin koşulsuz ve onaylayan desteğiyle, kendisine komşu yaşanabilir bir Filistin Devleti’ni kabul etmeyeceğini dünyanın geri kalanına yeniden, yeniden ve yeniden, arka arkaya tekrarlayan eylemleriyle açık etti. Daha ne duymamız gerekiyor ki? Uluslararası toplumun suçlu sessizliğini sona erdirmesi için daha ne gerekiyor ki? Apaçık, bütün dünyanın gözleri önünde günbegün gerçekleşen yalanların ve telkinlerin geçmesi için ne gerekiyor ki? Yeryüzündeki eylemler daha da korkun hale geldikçe, barış sözcükleri daha da ısrar edici bir hal alıyor. Hiç duymadan ve görmeden dinlemek ve izlemek, her biri bizim toplam utancımızı derinleştiren lakaytlık, cehalet ve suç ortaklığına izin veriyor.

Gazze’nin yıkımının HAMAS’la bir ilgisi yok. İsrail, tamamen kontrol altına alamayacağı bir yönetimi Filistin topraklarında asla kabul etmez. İsrail’in taleplerine boyun eğmeyen veya hakiki bir egemenlik ve bütün bölge halklarının eşitliğini amaçlayan herhangi bir birey, lider, grup ya da hareket; uluslararası insani hukukun ve insan hakları evrensel beyannamesinin kendi insanları için uygulanmasını talep eden herhangi bir hükümet ya da halk hareketi Yahudi Devleti için kabul edilemezdir. Bütün bu tek devlet hayali görenler kendilerine şunu sormak zorundadırlar: İsrail, kendi sınırlarının kıyısında yaşayan ve saatlik olmasa da günlük olarak onların yaşamlarına kastettiği göz önüne alındığında, kendi sınırları içinde yaşayan 4 milyon Filistinli’ye ne yapması beklenir? İsrail, Filistin topraklarını açıkça ilhak ettiğinde, varlık sebebini, kerameti kendinden menkul var olma nedenini ne değiştirebilir ki?

Filistin Ulusal Hareketi’ne hayat veren kan bugün Gazze sokaklarında akıyor. Her düşen damla intikam, acı ve nefret zeminini, sadece Filistin’de değil, Orta Doğu ve dünyanın çoğunda da besliyor. Bunun devam edip etmeyeceği konusunda bir tercihe sahibiz. Şimdi bunu yapma zamanı.

Jennifer Loewenstein
Çeviren: Talha Üstündağ
Kaynak: www.dunyabulteni.net

İşte aşağıdaki dokümanlar sizin de bu çabaya katkı sağlamanıza vesile olacak. Aşağıdaki dokümanlardan beğendiklerinizi indirip yazıcınızdan çıkış alıp veya matbaada bastırarak boykotun yaygınlaşmasına katkı sağlayabilirsiniz…

BOYKOT AFİŞLERİ VE BROŞÜRLERİ

1- “Bu ürünlerde filistin kanı var” afişi

Boyut: A4 (normal sayfa boyutu) Baskı veya çıkışa uygun.

2- Filistin Bizim Davamız afişi

Boyut: A4 (normal sayfa boyutu) Baskı veya çıkışa uygun.

4- Şimdi Boykot Zamanı Afişi

Boyut: A4 (normal sayfa boyutu) Baskı veya çıkışa uygun.

5- Filistin Bizim Davamız Afişi

Boyut: A4 (normal sayfa boyutu) Baskı veya çıkışa uygun.

6- Filistin’de Yok Bi’şey Afişi

Çalışma için itasarim.wordpress.com teşekkür ederiz.

7- Soykırım Afişi

Çalışma için itasarim.wordpress.com teşekkür ederiz.

8- Filistin için Boykot Broşürü

Boyut: A5 (normal sayfa boyutu) Baskı veya çıkışa uygun.

Hava saldırısından sonra karadan da saldıran İsrail’in katlettiği Filistinli sayısı 600′e yaklaştı. 3 bine yakın yaralının olduğu Gazze’de yaralıların 300′ünün durumu da ağır! Buna karşılık İsrail kayıplarının 30′u geçtiği bildiriliyor. Direnişe yakın enformasyon merkezleri ve Arap kanalları İsrail’in kaybının onlarca olduğunu bildiriyorlar. Aşağıdaki görüntüde de bir Filistinli direnişçinin tankın üzerinde duran İsrail askerini vurduğu an yer alıyor.

Siyonist İsrail verdiği kayıpları her ne kadar dünya kamuoyundan gizlemeye çalışsa da Gazze’den gelen görüntüler, İsrail ordusunun Gazze’de hiç de kolay ilerleyemediğini ortaya koyuyor. Görüntüde de görüldüğü üzere, İsrailli asker tankın üzerindeyken, Filistinli keskin nişancı tarafından vuruluyor. İsrailli askerin bir anda tankın içine düştüğü görülüyor. Hamas’ın silahlı gücü İzzeddin el-Kassam Tugayları, dün de İsrail’e ait insansız bir uçağı düşürdüklerini açıklamışlardı.

İsrail kara harekâtı başlattıktan sonra ordusundaki tüm askerlerin cep telefonlarını toplamış ve operasyonlarına yönelik yayınlara yasak getirmişti. İsrail’in bu tutumu strateji uzmanları tarafından, İsrail’in verdiği kayıpları gizleyerek orduda ve ülkede olabilecek psikolojik sarsıntıları ve tepkileri engellemeye çalıştığı şeklinde yorumlanmıştı.

kaynak: haksözhaber.net

Hava bombardımanı ve İsrail kara güçleri tarafından Gazze’nin devam eden kara işgali tarihi bağlamda analiz edilmeli. İlk kez 2001’de İsrail hükümeti Başbakanı Ariel Şaron tarafından formüle edilen, geniş askeri-istihbarat gündeminin bir parçası olan “Kurşun Dökme” saldırısı dikkatli bir şekilde planlanmış bir girişimdir:

“Savunma bakanlığındaki kaynaklar Savunma Bakanı Ehud Barak’ın altı ay önce, İsrail’in Hamas ile ateşkes görüşmelerine başladığı sırada, İsrail Savunma Güçlerine operasyon için hazırlanmak üzere talimat verdiğini söyledi.” (Barak Ravid, “Kurşun Dökme” Operasyonu: İsrail Hava Gücü aylarca planlamaya müteakip saldırdı. Haaretz, 27 Aralık 2008)

4 Kasım ABD başkanlık seçimleri günü ateşkesi bozan taraf İsrail oldu:

“İsrail Gazze sınırını bombalayarak Hamas ile arasındaki ateşkesi bozmak için bu dikkatin başka yöne çevrilmesini kullandı. İsrail bu ateşkes ihlalinin Hamas’ın İsrail bölgesine tünel kazmasını önlemek için olduğunu iddia etti.

Hemen ertesi gün İsrail Gazze’ye terör estiren bir kuşatma çıkardı. Filistinlileri “zorla boyun eğdirme” teşebbüsünde gıda, yakıt, tıbbi malzeme ve diğer ihtiyaçları keserken aynı zamanda silahlı saldırılara hazırlanıyordu.

Yanıt olarak Hamas ve Gazze’deki diğer gruplar basit, el yapımı ve esas olarak kusurlu roketleri İsrail’e ateşledi. Son yedi yıl boyunca bu roketler toplamda 17 İsraillinin ölümünden sorumlu oldu. Aynı zaman diliminde İsrailli Blitzkrieg saldırıları binlerce Filistinliyi öldürdü, dünya çapında protestolar yapıldı ancak BM’deki sağır kulaklara rastladı.” (Shamus Cooke, Filistin’deki Katliam ve Daha Geniş Savaş Tehdidi, Global Research, Aralık 2008)

Planlanmış İnsanlık Felaketi

8 Aralık’ta Devlet Bakanı Vekili John Negroponte Mossad yöneticisi Meir Dagan da olmak üzere İsrailli yandaşlarıyla görüşmeler için Tel Aviv’deydi.

“Kurşun Dökme Operasyonu” Noel’den iki gün sonra başladı. İsrail’in Dışişleri Bakanlığının himayesinde dikkatli bir şekilde tasarlanmış uluslararası Kamu İlişkileri kampanyası eşlik etti.

Hamas’ın askeri hedefleri asıl amaç değildi. “kurşun Dökme” operasyonu oldukça açık şekilde sivil kurbanlara neden olmak için gerçekleştirilmişti.

Yoğun nüfuslu kırsal bölge olan Gazze’de bahsettiğimiz şey “planlanmış insanlık felaketidir”.

İsrail politika yapıcıları tarafından formüle edildiği gibi bu planın uzun dönemli hedefi Filistinlilerin Filistin topraklarından çıkarılmasıdır:

“Mülk ve kültürel kaynakların azami derecede yok edilmesini sağlayarak sivil toplumu dehşete düşürün… Filistinlilerin günlük hayatı katlanılmaz olmalı: Şehirlerde ve kasabalarda normal ekonomik hayatı uygulamaktan yoksun tutularak, iş yerlerinden, okullardan ve hastanelerden uzak kalarak kilitli kalmalılar. Bu göçleri teşvik edecektir ve gelecekteki çıkarmalara direnişleri zayıflatacaktır.” Ur Shlonsky, alıntılayan Ghali Hassan, Gazze: Dünya’nın En Geniş Hapishanesi, Global Research, 2005)

“Haklı İntikam Operasyonu”

Dönüm noktasına ulaşıldı. “Kurşun Dökme” operasyonu 2001’de Ariel Şaron hükümeti başlangıcında daha geniş askeri-istihbarat operasyonun bir parçası olarak başladı. F-16 savaş uçakları başlangıçta Filistin şehirlerini bombalamak için Şaron’un “Haklı İntikam Operasyonu” kapsamında kullanıldı.

“Haklı İntikam Operasyonu” IDF (İsrail Savunma Gücü) personel şefi Shaul Mofaz tarafından Ariel Şaron’un İsrail hükümetine “Filistin Otoritesinin Yıkımı ve Tüm Silahlı Güçlerin Silahsızlaştırılması” başlığıyla Temmuz 2001’de sunuldu.

“Kod adı Haklı İntikam Operasyonu olan bir muhtemel durum planı tüm Batı Şeria ve muhtemelen Gazze Şeridini “yüzlerce” İsrailli kurban pahasına yeniden işgal etmek üzere geçen Haziran ayında (2001) hazırlandı.” (Washington Times, 19 Mart 2002).

Jane’in “Dış işleri Raporuna” göre (12 Temmuz 2001) Şaron emrindeki İsrail ordusu “Filistin ordusunu parçalamak, Yaser Arafat’ı zorla çıkarmak ve ordusunu öldürüp yok etmek için tam güç saldırı” için planlarını güncelledi.

“Kan Dökmeyi Haklı Çıkarma”

“Kan Dökmeyi Haklı Çıkarma” askeri-istihbarat gündeminin önemli bir unsuruydu. Filistinli sivillerin öldürülmesi “insanlık zemininde” haklı çıkarıldı. İsrail askeri operasyonları intihar saldırılarıyla aynı zamana rastlaması için dikkatlice zamanlanıyordu:

Hükümetin tedbirinde geniş çaplı ölümlere ve yaralanmalara sebep veren İsrail’de büyük bir intihar saldırısından sonra kan dökmeyi haklı çıkaracak bir saldırı gerçekleşecekti. (Tanya Reinhart, Kötülük Serbest Bırakıldı, Filistin Otoritesini yıkmak için İsrail’in hareketi uzun süredir yapılan hesaplanmış bir plandır, Global Research, Aralık 2001, vurgu sonradan eklenmiştir)

Dagan Planı

“Haklı İntikam Operasyonu” şu anda İsrail’in istihbarat teşkilatı Mossad’ın başında bulunan General Meir Dagan’dan sonra “Dagan Planı” olarak da anıldı.

General Meir Dagan 2000 seçim kampanyası boyunca Şaron’un ulusal güvenlik danışmanıydı. Plan açıkça Şaron’un Şubat 2001’de Başbakan olarak seçilmesinden önce hazırlanmıştı. “Yediot Aharonot gazetesinde yazan Alex Fishman’a göre Dagan Planı Filistin otoritesini yok etmeyi ve Yaser Arafat’ı “oyunun dışında” bırakmayı içeriyordu.” (Ellis Shulman, “Haklı İntikam Operasyonu”: Filistin otoritesini yıkmak için Gizli Plan, Mart 2001):

“Dış işler Raporunda (Jane) bildirildiğine göre ve yerel olarak Maariv tarafından açıklandığına göre İsrail’in işgal planı –raporda Haklı İntikam olarak adlandırılıyor – ilk çok ölümlü intihar bombalamasından sonra hemen başlatılacak, bir ay boyunca sürecek ve yüzlerce İsrailli ile binlerce Filistinlinin ölümüne neden olması bekleniyor.” (aynı haberden, vurgu sonradan eklenmiştir.)

“Dagan Planı” Batı Şeria ve Gazze’nin tamamen birbirinden ayrılacağı, her bir bölgenin ayrı “hükümetleri” olacağı Filistin bölgelerinin “kantonlara ayrılması” diye adlandırdıklarını öngörüyordu. 2001’de tasarlanan bu senaryo ile İsrail:

“her bir bölgede hâkim olan Filistin güçleriyle ayrı ayrı görüşecekti – güvenlik, istihbarat ve hatta Tanzim örgütünden (Fetih) Filistin güçleri sorumlu olacaktı.” Plan böylece birkaç bakanlığın öne çıkarıldığı Filistin bölgelerinin “kantonlara ayrılmasına” benziyordu.” Sylvain Cypel, Arafat’tan kurtulmak için Şaron’un meşhur ‘Dagan Planı’, Le Monde, 17 Aralık 2001)

Dagan Planı askeri-istihbarat gündeminde devamlılığı kurdu. 2000 seçimlerinin canlılığında, Meir Dagan önemli bir rol üstlendi. “Başkan Bush’un özel delegeleri Zinni ve Mitchell ile Şaron arasında güvenlik meselelerinde “gidip gelme” görevini üstlendi.” Sonradan Ağustos 2002’de Başbakan Ariel Şaron tarafından Mossad Yöneticisi olarak tayin edildi. Şaron sonrası dönemde Mossad’ın başında kalmaya devam etti. Haziran 2008’de Başbakan Ehud Olmert tarafından İsrail İstihbaratının Yöneticisi olarak görevini yeniden onaylattı.

ABD yandaşlarıyla işbirliği içinde Meir Dagan çeşitli askeri-istihbarat operasyonlarında görev aldı. Meir Dagan’ın genç bir Albay olarak 1982’de Beyrut’taki Filistin yerleşim yerlerine hava saldırısı düzenlendiğinde savunma bakanı Ariel Şaron’a yakın çalıştığını da belirtmek gerekir. Gazze’nin 2009 kara işgali pek çok yönüyle Şaron ve Dagan tarafından yönetilen 1982 askeri operasyona benzerlik taşımakta.

Devamlılık: Şaron’dan Olmert’e

“Kurşun Dökme Operasyonu” altında Gazze’de ölümlere götüren bir dizi anahtar olaya odaklanmak önemli:

1. Kasım 2004’te Yaser Arafat suikastı. Bu suikast 1996’dan beri “Dikenli Tarlalar Operasyonu” altında taslaktaydı. Ekim 2000’de çıkan bir belgeye göre “o zamanki Başbakan Ehud Barak’ın isteği üzerine güvenlik servisleri tarafından hazırlandı, ‘Arafat adlı kişi (İsrail) Devletinin güvenliğine ciddi bir tehdittir ve onun ortadan kaldırılmasının vereceği hasar varlığında verdiği hasardan daha azdır’ şeklinde beyan ediliyordu.” (Tanya Reinhart, Kötülük Serbest Bırakıldı, Filistin Otoritesini yıkmak için İsrail’in hareketi uzun süredir yapılan hesaplanmış bir plandır, Global Research, Aralık 2001. Belgenin detayları 6 Temmuz 2001’de Ma’ariv’de yayınlandı.)

Arafat’ın suikastı 2003’de İsrail kabinesi tarafından emredildi. 2003 İsrail Kabine kararını kınayan Birleşmiş Milletler Güvenlik Kararını veto eden ABD tarafından da onaylandı. Artan Filistin saldırılarına tepki olarak Ağustos 2003’de İsrail Savunma Bakanı Shaul Mofaz “ölümüne” yemin ettiği militanlara “top yekûn savaş” beyan etti.

“Eylül ortalarında İsrail hükümeti Arafat’tan kurtulmak için bir kanun geçirdi. İsrail’in siyasi güvenlik işleri kabinesi bunu “barışa engel olan Arafat’ı ortadan kaldırma kararı” olarak beyan etti. Mofaz tehdit etti; “Arafat’ı öldürmek için doğru yolu ve doğru zamanı seçeceğiz.” Filistin Bakanı Saeb Erekat CNN’e bir sonraki hedefin Arafat olacağını düşündüğünü söyledi. CNN Şaron sözcüsü Ra’anan Gissan’a oylamanın Arafat’ın sınır dışı edilmesi anlamına gelip gelmediğini sordu. Gissan açıkladı; “Bu anlama gelmiyor. Kabine bugün o engeli ortadan kaldırmaya karar verdi. Bunun gerçekleşeceği zaman, metot, yollar ayrıca karar verilecek ve güvenlik servisleri durumu izleyecek ve uygun eylem için tavsiyede bulunacak.” (Bakınız Trish Shuh, Ölüm Planı için Yol Haritası,  www.mehrnews.com 9 Kasım 2005.)

Arafat suikastı 2001 Dagan Planı’nın bir parçasıydı. Tüm olasılıklarıyla İsrail İstihbaratı tarafından yürütüldü. Filistin Otoritesini yok etmek, Fetih içinde ve Fetih ile Hamas arasında ayrımcılıkları teşvik etmek amacındaydı. Mahmud Abbas bir Filistin vatan hainidir. Filistin Otoritesinin milis ve güvenlik güçlerini finanse eden ABD’nin ve İsrail’in onayıyla Fetih’in lideri olarak getirildi.

2. 2005’te Gazze’deki tüm Yahudi yerleşimlerinin Başbakan Ariel Şaron’un emriyle boşaltılması. 7000’in üzerinde Yahudi nüfusu yer değiştirdi.

“Gazze yerleşim yerleri gibi nihai yerleşim tutamayacağımız yerlerde ve bize problem çıkartan yerlerde bir boşaltma yapmak – pardon, yer değişim yapmak – niyetindeyim (Şaron). Gelecekte Gazze’de hiç Yahudi olmayacağı varsayımı üzerine çalışıyorum,” dedi Şaron.” (CBC, Mart 2004)

Gazze’deki yerleşim yerleri meselesi Washington’un “barış için yol haritasının” bir parçası olarak sunuldu. Filistinlilerin “zafer” olarak kutladığı bu önlem aslında Yahudi yerleşimcilere karşı yöneltilmemişti. Tam tersine: Gazze’yi yoğunlaştırılmış bir kampa dönüştürmeyi içeren kapsamlı gizli bir operasyonun bir parçasıydı. Yahudi yerleşimciler Gazze’de yaşadığı sürece geniş barikatlı hapishane bölgesi oluşturma hedefi gerçekleştirilemezdi. “Kurşun Dökme Operasyonunun” uygulanması “Gazze’de hiç Yahudi’nin olmamasını” gerektiriyordu.

3. Meşhur Ayrımcılık Duvarının inşası Şaron hükümetinin başlangıcında karar verilmişti.

4. Sonraki aşama Ocak 2006’daki Hamas seçim zaferiydi. Arafat olmadan İsrail askeri-istihbarat mimarları Mahmud Abbas’ın yönetimindeki Fetih’in seçimleri kaybedeceğini biliyordu. Bu da önceden öngörülüp analiz edilen senaryonun bir parçasıydı.

Filistin otoritesinde görev alan Hamas ile önceden Hamas’ın bir terörist örgüt olduğunu savıyla, İsrail Dagan planında formüle edildiği gibi “kantonlara ayırma” sürecini yürütecekti. Mahmud Abbas’ın yönetimindeki Fetih Batı Şeria’nın yönetiminde resmi olarak kalacaktı. Hakkıyla seçilen Hamas hükümeti ise Gazze şeridiyle sınırlanacaktı.

Kara Saldırısı

3 Ocak’ta İsrail tankları ve piyade askerleri top yekûn bir kara saldırısı için Gazze’ye girdiler:

“Kara operasyonu gece karanlıkta top ateşlerinden saatler öncesinden gece gökyüzüne fırlayan alevler içinde hedefleri ateşleyerek başlamıştı. Makineli tüfek ateşlenirken izli mermiler karanlıkta havai fişek gibi parlıyordu ve yüzlerce parçanın kırılması ateş şimşekleri oluşturuyordu. (AP, 3 Ocak 2009)

İsrail kaynakları uzun olarak tasarlanmış bir askeri operasyona dikkat çekti. Bir TV konuşmasında Savunma bakanı Ehud Barak “kolay olmayacak ve kısa da olmayacak” dedi.

İsrail Hamas’ı “işbirliği yapmaya” zorlamıyor. Uğraştığımız şey 2001’de ilk olarak formüle edilen “Dagan Planının” uygulanması. Bu plan:

“Filistin liderliğinin alt yapısını yok etme, çeşitli Filistin güçleri tarafından önceden elde edilmiş silahları toplama ve askeri liderlerini sürgün etme ya da öldürme şeklinde tanımlanmış açık misyonla Filistin kontrollü bölgenin 30.000 İsrail askeriyle işgalini” kapsıyordu. (Ellis Shulman, alıntılandı, vurgu sonradan eklendi)

Asıl soru Washington ile istişarede bulunan İsrail’in daha geniş bir savaşı tetikleme niyetinde olup olmadığıdır.

İsrail nüfusun toplu göçüne izin vermek için Gazze sınırlarını açarsa, kara işgalinin ileriki aşamalarında toplu sürgün gerçekleşebilir. “1948 tarzı bir çözüm” olarak toplu göç Ariel Şaron tarafından ileri sürülmüştü. Şaron için “sadece Filistinliler için yeni bir devlet bulması gerekliydi. ‘Ürdün Filistin’dir’ Şaron’un çıkardığı bir sözdü.” (Tanya Reinhart, aynı yazıdan alıntı)

* Michel Chossudovsky Kanadalı bir iktisatçıdır. Kendisi Ottowa Üniversitesinde İktisat Profesörüdür. Michel Chossudovsky globalresearch.ca adlı siteyi yürüten Küreselleşme Üzerine Araştırma Merkezi editörüdür. Merkez kendisini “Yeni Dünya Düzenini” “silahsızlandırmak” ve “Küreselleşmenin” medcezirlerini zapt etmeye adamak” şeklinde ifade etmektedir.

Michel Chossudovsky*
Hale AKMAN
Kaynak: www.timeturk.com