Haberde, özellikle ekonomi çevrelerinin ardarda askeri operasyonlara karşı seslerini yükseltmeye başladığı belirtildi. İsrail operasyonlarının ahlaki taraflarını fazla dile getirmemelerine rağmen, İsrailli işadamları ve ihracatçılar, protestoların meydana getirdiği ekonomik sıkıntılar konusunu daha sık ifade etmeye başladı.

Bu trende örnek olarak İsrail`de yayımlanan the Marker dergisindeki dört ayrı yazıya dikkat çekildi:

- 2 Şubat`ta, İsrail`in teknoloji şirketlerine karşı her gün artan boykota dikkat çeken Guy Grimland, birçok İsrail şirketinin Amerikan ve Avrupalı firmalardan kendileriyle “ahlaki nedenlerden dolayı iş yapamayacaklarını” açıklayan mektuplar aldığını yazdı.

- 3 Şubat`ta İsrail`in en önemli ekonomi muhabirlerinden biri olan Nehemia Strassler, İsrail Endüstri, Ticaret ve İş bakanı Eli Yishai`nin “İsrail`e düşen her roket için Gazze`de 100 ev i yıkmalıyız” sözlerini sert ifadelerle eleştirdi. Strassler, saldırıların “tüketicilerin, işadamlarının ve potansiyel yatırımcıların tavırlarını değiştirdiğini” söyleyerek, şu ifadeleri kullandı:

“Avrupalı tüketiciler İsrail boykotuna aktif olarak katılıyor. Aydınlar bize karşı ekonomik savaş çağrıları yapıyor, resmi boykot uygulamaları için bastırıyor. Şirketlerin yönetim kurulu toplantılarında İsrail`le ticari ilişkilerin kesilmesi için sesler giderek yükseliyor. Şimdiye kadar birçok ülke bizimle ekonomik ilişkilerini kesti, bazıları bu boykotu diplomasi alanında da uygulamaya başladı. Konuştuğum İsrailli ihracatçılar birçok ülkenin de mallarına “gizli” boykot uyguladığını savunuyor.”

- Shuki Sadeh, 6 Şubat`ta yayımlanan yazısında, boykota dahil olan yeni şirketlerin isimlerinden bahsetti, bazı firmaların iş yapmak için İsrail şirketlerinden Gazze saldırılarını kınayan bir belge imzalamaları talebinde bulunduğunu yazdı. Sadeh, yazısında bazı İsrailli işadamlarının hükümetten boykota müdahale etmesini isteyen sözlerine de yer verdi.

- 11 Şubat`ta yayımlanan Ora Koren imzalı haberde ise, yurt dışındaki İsraille bağlantılı firmaların bu bağlarını gizlemek için yoğun çaba gösterdiği ve böylece yerel aktivistler tarafından hazırlanan boykot listelerine girmemeye çalıştıkları öne sürüldü.

Haaretz gazetesinde yer alan haberde, bazı İsrail şirketlerinin boykottan zarar görmemek için merkezlerini başka ülkelere taşıyabileceği görüşü de dile getirildi.

Kaynak: Dünya Bülteni

Bu sözler “İsrail Başbakanı” sıfatlı Siyonist çete reisi Ehud Olmert’e ait. Ama hepsi yalan… İsrail’in tek taraflı ateşkes kararı 2 bakan hariç, Siyonist bakanlar kurulundan onay buldu. Ancak bu İsrail’in hezimeti anlamına geliyor! Zira Olmert, her ne kadar direniş füzeleri İsrail ordusunun kontrolünde dediyse de açıklamayı yaptığı anda dahi İzzeddin el-Kassam füzeleri ateşliyordu. Selahaddin Nasır ve Cihad Cibril Tugayı da Beersehaba’ya saat 23:35′de füze fırlattı. Böylece Olmert’in sözleri, direnişin füzeleriyle yalanlandı. Kassam Olmert’in konuşmasından hemen sonra Vukim yerleşim noktasını da 3 Gradla vurdu.

İsrail’in uzun süredir sürdürdüğü Gazze’deki katliamla ilgili İsrail Başbakanı Olmert, operasyonda istediklerini elde ettiklerini açıklarken Hamas’tan cevap geldi.

Olmert düzenlediği basın toplantısı ile Gazze’de ateşkes kararını açıkladı ve şu yalanları sıraladı:

“Hamas’a darbe vurulmuş, militanları öldürülmüş, tüneller vurulmuş ve yokedilmiştir. Tünellere büyük darbe vurulmuş. Hamas’a büyük darbe vurulmuştur. Hamas’ı durdurmak için deniz ve karadan operasyon yapılmıştır. Bu noktada bizi tehdit edenlere karşı İsrail savunma birlikleri kararlılıklarını göstermişlerdir. İsrail içerisinde kararlılık bizi operasyona devam etmede büyük destek olmuştur, yerel yetkililerle birlikte hareket etmiştir. Çok büyük tartışmalar sonrasında bu kararlar alınarak operasyon yapılmıştır. Askeri operasyonda bedeli ödeyen kayıplar da olmuştur. Güney bölgede 10 asker hayatını kaybetmiştir. Güney bölgede yaralanan vatandaşlara acil şifalar diliyoruz. Uluslararası toplum da bizim ateşkes kararımıza destek olacaklardır. Mısırlılar bu konuda gerekli desteği vereceğini söylemiştir.”

İngiltere, Fransa, Almanya, İtalya’nın Hamas’ın saldırılarına karşı kendilerine destek vereceklerini söyleyen Olmert, sivillerin zarar görmemesi için çaba gösterdiklerini söyleyerek tüm dünyanın gözlerinin içine baka baka yalanlarına devam etti. Olmert, İsrailli askerin serbest bırakılması için ellerinden geleni yapacaklarını da söyledi. Sormak lazım? Elinizdeki onca devasa güç, yetmedi mi bir askerinizi kurtarmaya? Olmert’in açıklamaları dolaylı bir şekilde işte bu acizliğin ifadeleriyle yüklü… Bilindiği üzere İsrail, Hamas’ın elindeki rehin asker Gilat Şalit’i de kurtarmayı hedefliyordu. Böylelikle ne füzeleri engelleyebildi; ne Hamas’ın iktidarını sarsabildi ne de askerini kurtarabildi. Sadece binaları, okulları, hastaneleri yıktı. Kadınları, çocukları, yaşlıları katletti! 1200′den fazla Filistinli vahşice şehit edildi.

“Gazzelilerin düşmanı İsrail değil Hamas’tır” deme küstahlığı da sergileyen Olmert, Filistin lideri Abbas ile birlikte barış için çaba göstereceklerini, ABD Başkanı Bush’un Filistin ve İsrail devleti olmak üzeri iki devletli çözümün uygulanması halinde bölgeye barış geleceği teranelerini de anlattı.

Siyonist İsrail’in aldığı ateşkes kararı sabaha karşı 02.00′den itibaren geçerli olacak.

İsrail’in aldığı kararla ilgili Hamas’tan tek taraflı ateşkesin savaşın bittiği anlamına gelmediği şeklinde açıklama yapıldı.

DİRENİŞ: İSRAİL HEZİMETE UĞRADI!

İsrail’in tek taraflı ateşkes kararı almasına direnişten ilk yanıt, Selahaddin Nasır Tugayından geldi… İsra Haber’e yaptığı özel açıklamasında Selahaddin Nasır Tugayı resmi sözcüsü Ebu Yusuf, “Siyonist düşman karada, havada ve denizden tam anlamıyla hezimete uğradı. Aleni ve gizli olarak belirlediği hedeflerden, füzenin fırlatılmasını engelleyenedi, Gilad Shalit’i kurtaramadı ve direnişi tasfiye edemedi… Düşmanın tek taraflı ateşkes ilanı bizi ilgilendirmiyor. Ateşkes ilanı, oyunun kurallarını değiştiren direnişin rolünü görmezden gelme komplolarının bir parçasıdır… Meydanda, İsrail askerlerine karşı operasyonlarımız sürecek. Füze fırlatmaya devam edeceğiz. Savaşın seyrini belirleyecek olan direnişten başkası değildir. Yeryüzünde hiçbir güç, silahlarımızı artırmamıza engel olamayacak. Silahları elde edeceğimiz özel yöntemlerimiz var. Halkımızı savunma projesi olan direnişten vazgeçmeyeceğiz.” dedi.

Hamas’ın Lübnan Temsilcisi Usame Hamdan: “Olmert, hedeflerini gerçekleştiremediği savaştan kaçıyor… Hamas ve diğer direniş hareketleri, Gazze’yi hala kontrolünde tutuyor. Bizim isteklerimiz yerine gelmediği için ateşkes kararı bizleri ingilendirmiyor. İşgalcilerin, Gazze’de işlediği direniş, yeni ve daha güçlü bir direnişe yol açacaktır. Olmert, savaşın sonuçlarından memnun değil.”

Hamas’ın Siyasi Birim Başkan Yardımcısı Musa Ebu Merzuk: “Füzelerin durmasına engel olamadılar. Bu gece Ashdod’a düşen füzeyle elektrikler kesildi. İsrail, tünelleri kapatmakta başarısız olunca uluslararası toplumun desteğine sığındı. Olmert’in ateşkes ilanı, İsrail için tarihi bir hezimettir. İsrail, Hamas’ın savaşçılarını değil kadınları ve çocukları öldürdü. Hamas, ateşkesten sonra yarın görüşünü ilan edecektir. Bizim görüşümüze uygunsa anlaşmayı kabul edeceğiz.”

İslami Cihad’ın askeri kanadı Kudüs Seriyyeleri: “Olmert’in açıklamaları, hezimeti yansıtmaktadır. Direnişe devam ediyoruz.”

İslami Cihad liderlerinden Hadir Habib: “Filistin direnişi, Filistin halkını savunmaya devam edecektir. Düşmanın saldırıları, ambargo sona erene ve sınır kapıları açılana kadar, düşmana karşı direniş devam edecektir. Düşmanın saldırıları sona erene, sınır kapıları açılana kadar direniş devam edecektir. İsrail’in ateşkes kararı bizleri ilgilendirmiyor. Çünkü tek taraflı alınmış bir karardır. Olmert, savaş öncesinde ilan ettiği hiçbir hedefe ulaşamadı, sadece kadınları ve çocukları öldürdü.”

İslami Cihad Genel Sekreteri Ramazan Şallah: “Olmert, Gazze’den füze fırlatılmasının önüne geçemedi. Direniş hala gücünü koruyor. Füze fırlatma gücünü muhafaza ediyor. İşgal topraklarına füze düşünce bunu daha iyi anlayacaklar. Gazze’de bir tek direnişçi dahi olsa, direniş devam edecektir. Dünya, İsrail’i durduramadı. Sadece direniş, İsrail’in dayattığı şartlara karşı çıktı, kabul etmedi. İsrail’in uygulamalarını gözleyeceğiz. Buna göre tavır alacağız.”

Halk Direniş Komitesi Sözcüsü Ebu Mücahid: “Olmert, hangi zaferden söz ediyor? Direnişin füze fırlatmasına mı engel oldu. Siyonistler topraklarımızda olduğu sürece direnişe devam edeceğiz.”

Halk Cephesi lideri Tahir Mahir: “Elhamdulillah.. Halkımız zafer elde etti. Olmert, direnişe darbe indirdiğini, liderlerin gizlendiğini söylüyor… Liderler gizlenmedi.. Liderler şehid düştü… Hiçbir zaman direnişten vazgeçmeyeceğiz.”

İsrahaber’in geçtiği son dakika haberine göre İzzeddin el Kassam, Olmert’i yalanlarcasına füze fırlatmaya devam ediyor…

kaynak: haksozhaber.net

İsrailli meyve ve sebze üreticileri yurt dışına gönderdikleri ürünlerde gecikmeler ve azalma olduğu şikayetiyle hükümete başvurdu.

İsrail özellikle sebze ve meyve üretiminde dünyadaki sayılı ülkelerden biri

İsrail ürünlerine karşı başlatılan boykotlar nedeniyle zor günler geçiren İsrailliler, depoların alımı iptal edilen ve çürümeye terkedilen mallarla dolu olduğunu söylüyor.Depolarda kalan malları koruyabilmek için soğutma ünitelerine yerleştirmek zorunda kalan yahudi üreticiler, artan ekonomik zarardan da endişeli..

İsrail haber ajansı Ynet`e göre, ciddi anlamda satış düşüşü yaşanan ülkelerin başında Ürdün, İngiltere ve İskandanivya ülkeleri geliyor.

Yahudi üreticiler, Gazze saldırılarından önce boykot olmadığını kaydederek, “her geçen gün daha kötüye gidiyor, hergün boykot çağrısı yapan sesler daha da yükseliyor” diyerek İsrail hükümetinin önlem almasını istediler.

Öte yandan, İsrail ve Amerikan ürünlerine karşı boykot çağrıları ve katılım her geçen gün artıyor.

Malezya ve Norveç gibi ülkelerde boykot resmi bir boyut kazanırken, dünyanın her köşesinde sürekli seslendirilen boykot çağrıları daha geniş kitlelere ulaşıyor. 

Bilindiği gibi İsrail özellikle sebze-meyve üretiminin her aşamasında yer alıyor. Tohum ve yetiştirilmiş ürünün en önemli ihraç maddelerinden biri haline gelen İsrail bu alandaki boykottan çok çabuk ve doğrudan etkilenebiliyor.

Dünyayı çapraz kesen yeraltı nehirleri kendi coğrafyalarını değiştirebilir ancak aynı şarkıyı söylerler.

Ve şu an bizim duyduğumuz, savaşın ve acının şarkısı.

Buradan çok uzakta değil, Gazze adında bir yerde, Ortadoğu’da, tam burada bizim yanı başımızda, İsrail hükümetinin ağır eğitimli ve silahlı ordusu ölüm ve yıkım yürüyüşüne devam ediyor.

Attığı adımlar klasik bir askeri işgal savaşının adımları: öncelikle “stratejik” askeri noktaları (askeri kılavuzların söylediği şekliyle) yok etmek amaçlı yoğun bir toplu bombalama ve direniş güçlerini “zayıflatmak”; sonra istihbarat üzerinde sıkı bir kontrol : “dış dünyada”, operasyon alanının dışı, görülen ve duyulan her şey askeri kriterlerle seçilmelidir; şimdi de taburların yeni mevzilere ilerlemesi için düşman askerlerinin üzerine yoğun top atışı; sonra da düşmanın garnizonunu zayıflatmak için bir kuşatma olacak; sonrasında da mevzi işgal eden ve düşmanı yok eden saldırı, ve muhtemel “direniş yuvalarının” “temizlenmesi”.

Modern savaşın askeri kitapçığı, birkaç varyasyon ve eklemeyle adım adım istilacı askeri güçler tarafından takip ediliyor.

Bunun hakkında çok şey bilmiyoruz ve “Ortadoğu’da çatışma” diye adlandırılan konu hakkında şüphe yok ki uzmanlar var, ancak dünyanın bu köşesinden bizim de söyleyeceğimiz bir şey var:

Haberlerdeki fotoğraflara göre İsrail hükümetinin hava güçlerince imha edilen “stratejik” noktalar; evler, kulübeler, sivil binalardır. Yıkıntıların ortasında tek bir sığınak, kışla, askeri havaalanı ya da bombardıman silahı görmüyoruz. Yani —ve lütfen cahilliğimizi bağışlayın— bize göre ya uçakların silahlarının kötü amaçları var ya da Gazze’de öyle “stratejik” noktalar yok.

Hiçbir zaman Filistin’i ziyaret etme onuruna sahip olmadık ancak insanların, erkeklerin, kadınların, çocukların ve yaşlıların -askerlerin değil- evlerde, kulübelerde ve binalarda yaşadıklarını varsayıyoruz.

Henüz direnişin takviye kuvvetlerini de görmedik, sadece yıkıntılar.

Ancak istihbarat kuşatmasının nafile çabalarını gördük ve işgali görmezden gelmekle alkışlamak arasında karar vermeye çalışan dünya hükümetlerini ve epey zamandır bir işe yaramayan, dışarıya ılımlı basın açıklamaları gönderen Birleşmiş Milletleri.

Ancak bekleyin. Birden aklımıza geldi belki de İsrail hükümetine göre bu erkekler, kadınlar, çocuklar ve yaşlılar düşman askerleri; ve böylece ikamet ettikleri kulübeler, evler ve binalar da yok edilmesi gereken kışlalardır.

Yani şüphe yok ki bu sabah Gazze’ye yağan kurşun yağmuru, İsrail birliklerinin ilerleyişini bu erkekler, kadınlar, çocuklar ve yaşlılardan korumak içindi.

Ve bütün Gazze’ye yayılan kuşatma ile zayıflatmak istedikleri düşman garnizonu orada yaşayan Filistin nüfusunun ta kendisi. Saldırıları bu nüfusu imha etmeye çalışacak. Ve bu kanlı geçeceği kolaylıkla tahmin edilebilir saldırıdan kaçmayı ya da saklanmayı başaran herhangi bir erkek, kadın, çocuk ya da yaşlı daha sonra “avlanacak”, böylece temizlik tamamlanacak ve operasyonları yöneten komutanlar da kendi efendilerine rapor verebilecekler: “Görevi tamamladık.”

Cahilliğimizi tekrar bağışlayın, belki de söylediğimiz asıl mevzunun dışındadır. Ve devam eden suçu mahkum etmek yerine, biz yerliler ve savaşçılar olarak, olup bitenin “siyonizm” mi “antisemitizm” mi olduğunu, ya da bunu başlatanın Hamas’ın bombaları olup olmadığını tartışıyor olmamız ve bu tartışmaların içinde bir konum almamız gerekiyor.

Belki bizim düşüncemiz çok basit ve analizler için çok gerekli olan nüansları ve dipnotları kaçırıyoruz, ancak Zapatistalar için bu durum profesyonel bir ordunun savunmasız bir nüfusu katletmesi gibi görünüyor.

Ezilenlerden ve soldan kim buna sessiz kalabilir?

Bir şeyler söylemek işe yarar mı? Bizim ağlayışlarımız bir bombayı dahi durdurur mu? Bizim sözümüz bir tek Filistinlinin dahi yaşamını kurtarır mı?

Evet, bize göre bu işe yarar. Belki bir bombayı durduramayız ve sözümüz böylelikle fişeğinin üzerine “IMI” ya da “Israeli Military Industry” (İsrail Askeri Endüstrisi) harfleri kazınmış 5.56 mm ya da 9 mm kalibrelik mermilerin bir kız ya da oğlan çocuğunun göğsüne saplanmasını engelleyen bir zırhlı kalkana dönüşmeyecek. Ancak belki de sözümüz Meksika’daki ve dünyadaki öteki sözlerle güç birliği yapmayı başarır ve belki de ilk etapta bir mırıltı olarak duyulur, giderek gürleşir ve sonra Gazze’de duyulabilecek bir çığlık, feryat olur.

Biz sizin hakkınızda bir şey bilmiyoruz, ancak biz EZLN’den Zapatistalar, biz, yıkımın ve ölümün ortasında birkaç cesaret sözü duymanın ne kadar önemli olduğunu biliyoruz.

Bunu nasıl açıklamam gerektiğini bilmiyorum ama olan şu ki, evet çok uzaktan sözler bir bombayı durduramaz ancak adeta ölümün kara odasında bir delik açılmış ve ufak bir ışık parıltısı içeriye düşermiş gibi olur.

Diğer her şey için olduğu gibi, ne olacaksa olacaktır. İsrail hükümeti terörizme ağır bir darbe indirdiğini açıklayacak, katliamın büyüklüğünü kendi halkından saklayacak, büyük silah üreticileri krizi göğüslemek için ekonomik destek sağlayacaklar ve “küresel kamuoyu”, her zaman moda olan kolayca biçimlendirilebilir varlık, başka tarafa yönelecek.

Ancak hepsi bu değil. Filistin halkı da direnecek ve yaşayacak ve mücadele etmeye devam edecek ve amaçları komiçin ezilenlerden sempati görmeye devam edecek.

Ve belki Gazze’den bir kız ya da erkek çocuğu da yaşayacak. Belki büyüyecekler, onlarla beraber kuvvetleri, kızgınlıkları ve öfkeleri de büyüyecek. Belki Filistin’de mücadele eden gruplardan biri için asker ya da milis olacaklar. Belki kendilerini İsrail’le savaş halinde bulacaklar. Belki bunu bir silahı ateşleyerek yapacaklar. Belki kendilerini bellerine sarılı bir kuşak dinamitle feda edecekler.

Ve sonra tepede, yukarıdan birileri Filistinlilerin vahşi doğaları hakkında yazacak ve bu şiddeti kınayan açıklamalar yapacak ve bunun siyonizm mi anti-semitizm mi olduğunu tartışmaya geri dönecekler.

Ve hiç kimse şu anda hasat edileni kimin ektiğini sormayacak.

Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu erkekleri, kadınları, çocukları ve yaşlıları adına,

Komutan Yardımcısı İsyancı Marcos

Meksika, 4 Ocak, 2009 (SIM/OG/TK)

* Komutan Yardımcısı İsyancı (Subcommandante Insurgente) Marcos’un 4 Ocak’ta Dünya Onurlu Öfke Festivali’nde Gazze üzerine yaptığı konuşmanın tam metni. Metni İngilizce çevirisinden Onur Günay Türkçeleştirdi.

kaynak: bianet.org

Kişisel olarak ben de bazı yazarları artık ciddiye almamaya başladım. Çünkü “Hizbullah, İran, Hamas, İsrail.. hepsi teröre başvuruyor”; veya “İsrail katliam yapıyor, ama Hamas da tahrik etti” veya “Hamas, İran’ın bölgedeki enstrümanıdır” veya “İsrail’in yaptıklarına soykırım demeyin, Gazze’yi toplama kampı olarak tanımlamayın” diye yazanlar, ya -iyi niyetle de olsa- İsrail’in psikolojik savaş teknikleri doğrultusunda veya Filistin meselesinin özünden habersiz yazıyorlar veya adalet duygularını kaybetmiş bulunuyorlar.

27 Aralık’ta Hamas 6 ay süren ateşkesi bozmuş değildi. 19 Haziran 2008′de Mısır’ın arabulucuğuyla imzalanan ateşkese göre, İsrail 10 gün içinde kapıları açacak, Gazze üzerindeki ablukayı kaldıracaktı. İsrail buna uymadığı gibi 6 aylık süre içinde tam 132 saldırı düzenledi, 22 Filistinliyi öldürdü. Arada Gazze’den İsrail tarafına füze atıldı, ama atanlar Hamaslılar değildi, anlaşmaya taraf olmayan İslami Cihad grubundan kimselerdi. Hamas, bunları tutukladı. Hamas, Gazze’de hayat çekilemez noktaya geldiği halde, sırf uluslararası kamuoyu nezdinde anlaşmaya sadık kaldığını göstermek için sabretti. Fakat zaten İsrail saldırıya çoktandır hazırlanıyordu. Ordu sözcüsü Avi Benayahu “1,5 yıldır askerlerimiz Negev Çölü’nde saldırının tatbikatını yapıyordu.” açıklamasını yaptı.

Raşid el Gannuşi, İsrail’in karşısında Filistinlilerin iki seçeneği olduğunu söylüyor: Ya açlık ve yoksunluğa mahkum olmuş olarak zillet içinde ölmeyi kabul edecekler veya şerefleriyle direnip ölecekler. El Fetih ve Arap rejimleri, çoktandır birinci seçeneği kabul etmiş bulunuyorlar, Hamas ikinci yolu tercih ediyor.

Hamas lideri dünya basınına açıklama yaparken

Şerefiyle ölmenin İsrail’e getirdiği maliyet, her aşamada biraz daha meşruiyet krizine düşmesi, daha çok saldırganlaşması, sivil ve çocuk katliamı yaptıkça ölümcül kabz haline girip hem kendisini hem destekçisi Amerika ve Batı’yı da büyük bir felakete doğru sürüklemesidir. Hem vicdan ve feraset sahibi Yahudiler hem Carter gibi liderler bunu dillendiriyorlar. Bu yüzden İsrail’in Hamas’a olan kini dinmiyor; çünkü değil el yapımı füze, Filistinli çocuklar ona taş attığında bile daha çok cinnet geçiriyor. Bazı yazarlar ‘Kardeşim, üzerine taş atsan da psikolojisinin bozulduğunu biliyorsun, buna rağmen niçin böyle yapıyorsun?’ diye Hamas’ı suçluyorlar. Filistinlilere köleliği kabul edin ve ölün diyorlar. Halbuki rahmetli Bediüzzaman, “Üzerine vahşi bir canavarın geldiğini görsen, eline geçirdiğin bir süpürge veya çalı çırpıyı bile ona karşı salla; çünkü bakarsın korkar.” der. Ölüm makinesi İsrail ordusu karşısında Hamas’ın füzeleri ve taşları işte bu çalı çırpı türünden şeylerdir, gel gör ki, Bediüzzaman Hazretleri’nin dediği oluyor, canavarın korkudan ruhu derin bir sarsıntı geçiriyor.

Hamas’ın affedilemez “iki suçu daha var”. İlki, İran-Hizbullah ve Hamas arasındaki yakınlaşmanın “Ortadoğu’da Sünni-Şii ekseninde yeni çatışma stratejisi” geliştirenlerin fesat planını akamete uğratmasıdır. Arap kamuoyu Filistin için kan ağlarken liderler, Şimon Peres’e “Hamas’ı bitirin” diye ricada bulunuyorlar. İran ve Hizbullah ise Hamas’ın yanında yer almak suretiyle Sünni kamuoyunda itibar kazanıyorlar. Hamas bitirilmedikçe Şii-Sünni savaşı gerçekleşemez.

İkincisi, İsrail tarafından “İslamcı terör örgütü” olarak propaganda edilen Hamas’ın demokratik yollarla seçilmesidir. Hamas demokrasi istiyor. İsrail’in ve Batı’nın kâbusu Arap ülkelerine demokrasinin gelmesidir. Hamas “kötü örnek” teşkil ediyor. Nasıl Cezayir’de seçim kazandı diye FİS 100 bin insanın hayatı pahasına silinmek istendiyse, Hamas da bütün Gazze halkı pahasına silinmek istenmektedir. Bu yüzden İsrail’in gözünde Gazze “Hamasistan”dır, katliamla cezalandırılacaktır.

Ali Bulaç
Kaynak: Haksöz-Haber

Sosyal Güvenlik Kurumu‘nu bu ilaç firmalarının ürünlerini ödeme listesinden çıkarmaya çağırırken, duyarlı hekimlerimize bu firmaların ilaçlarının reçetelere yazmamamalarını, eczacılarımızı ise hasta ve hasta yakınlarını muadil ilaçlara yönlendirmeleri çağrısında bulunuyoruz.

Hasta ve hasta yakınlarımızı ise doktor ve eczacılarından bu firmaların ilaçlarını reçete etmemeleri ve satmamalarını bu ilaçları hâlâ satmaya devam eden eczaneleri ise Fislistin için boykot etmeye davet ediyoruz.

*Zentiva Macaristan gözükse de merkezi İsrail’dir.

İlaç firmaları hakkında bilgi için tıklayın

İsrail ilaç endüstrisi hakkında geniş bilgi için tıklayın

Kaynak: www.gidahareketi.org

* * *

TEVA flörtü
İLAÇ sektöründe ortaklık olanakları araştırması için Merrill Lynch’e yetki veren Eczacıbaşı, İsrailli TEVA’ya yakın.

Türkiye’de üretim yapan Yahudi ilaç firmalarının ilaçlarını boykota çağırıyoruz.

Kaynak: Timeturk

PEKİ BU NASIL OLUYOR?

Farkında olmadan aldığınız her israil malı ile israil bütçesine bununla paralel olarak israil ordusuna bir yardım ediliyor. Bu şekilde Amerika’nında desteği ile güçlenen 7 milyon nüfuslu israil 2 Milyar Müslümana meydan okuyor.

NE YAPILABİLİR?

Bu konuda bireysel olarak yapılabilecek en etkili yollardan biri de İsrail ve İsrail’e destek veren ülkelerin mallarını boykot etmek. Bunu yapmak da oldukça kolay.

BARKOD NUMARASINDAN ANLAYABİLİRSİNİZ

Aldığınız ürünün barkod numarasındaki rakamların açıklamalarını ve hangi numaranın hangi ülkeye ait olduğunu kolayca bulabilirsiniz.

DİKKAT EDİLECEK NOKTA…

Türkiye’nin kodu 869′dır fakat bazı yabancı firmalara ait ürünlerde 869 barkod kodu ile başlayabiliyor! Burada ldikkat etmek gerekiyor.Aldığınız ürünün Barkodu 729 ile başlıyor ise siz zaten elinizdeki ürünle Filistine kurşun sıkmış oluyorsunuz amma 869 ile başlayan israil ve amerika destekcisi ürünlerlede dolaylı yoldan aynı eylemi gerçekleştirmiş oluyorsunuz!
Bu konuda göstereceğiniz hassasiyete güveniyoruz!

İsrailin barkod ülke kodu: 729

Barkod’u 869 olsa dahii ürünler TÜRK Malı olmayabilir. Bu nedenle aldığınız ürünün MADE İN ibaresinede dikkat etmeniz gerekiyor.

Kaynak: TimeTurk.com

Hava saldırısından sonra karadan da saldıran İsrail’in katlettiği Filistinli sayısı 600′e yaklaştı. 3 bine yakın yaralının olduğu Gazze’de yaralıların 300′ünün durumu da ağır! Buna karşılık İsrail kayıplarının 30′u geçtiği bildiriliyor. Direnişe yakın enformasyon merkezleri ve Arap kanalları İsrail’in kaybının onlarca olduğunu bildiriyorlar. Aşağıdaki görüntüde de bir Filistinli direnişçinin tankın üzerinde duran İsrail askerini vurduğu an yer alıyor.

Siyonist İsrail verdiği kayıpları her ne kadar dünya kamuoyundan gizlemeye çalışsa da Gazze’den gelen görüntüler, İsrail ordusunun Gazze’de hiç de kolay ilerleyemediğini ortaya koyuyor. Görüntüde de görüldüğü üzere, İsrailli asker tankın üzerindeyken, Filistinli keskin nişancı tarafından vuruluyor. İsrailli askerin bir anda tankın içine düştüğü görülüyor. Hamas’ın silahlı gücü İzzeddin el-Kassam Tugayları, dün de İsrail’e ait insansız bir uçağı düşürdüklerini açıklamışlardı.

İsrail kara harekâtı başlattıktan sonra ordusundaki tüm askerlerin cep telefonlarını toplamış ve operasyonlarına yönelik yayınlara yasak getirmişti. İsrail’in bu tutumu strateji uzmanları tarafından, İsrail’in verdiği kayıpları gizleyerek orduda ve ülkede olabilecek psikolojik sarsıntıları ve tepkileri engellemeye çalıştığı şeklinde yorumlanmıştı.

kaynak: haksözhaber.net

Hava bombardımanı ve İsrail kara güçleri tarafından Gazze’nin devam eden kara işgali tarihi bağlamda analiz edilmeli. İlk kez 2001’de İsrail hükümeti Başbakanı Ariel Şaron tarafından formüle edilen, geniş askeri-istihbarat gündeminin bir parçası olan “Kurşun Dökme” saldırısı dikkatli bir şekilde planlanmış bir girişimdir:

“Savunma bakanlığındaki kaynaklar Savunma Bakanı Ehud Barak’ın altı ay önce, İsrail’in Hamas ile ateşkes görüşmelerine başladığı sırada, İsrail Savunma Güçlerine operasyon için hazırlanmak üzere talimat verdiğini söyledi.” (Barak Ravid, “Kurşun Dökme” Operasyonu: İsrail Hava Gücü aylarca planlamaya müteakip saldırdı. Haaretz, 27 Aralık 2008)

4 Kasım ABD başkanlık seçimleri günü ateşkesi bozan taraf İsrail oldu:

“İsrail Gazze sınırını bombalayarak Hamas ile arasındaki ateşkesi bozmak için bu dikkatin başka yöne çevrilmesini kullandı. İsrail bu ateşkes ihlalinin Hamas’ın İsrail bölgesine tünel kazmasını önlemek için olduğunu iddia etti.

Hemen ertesi gün İsrail Gazze’ye terör estiren bir kuşatma çıkardı. Filistinlileri “zorla boyun eğdirme” teşebbüsünde gıda, yakıt, tıbbi malzeme ve diğer ihtiyaçları keserken aynı zamanda silahlı saldırılara hazırlanıyordu.

Yanıt olarak Hamas ve Gazze’deki diğer gruplar basit, el yapımı ve esas olarak kusurlu roketleri İsrail’e ateşledi. Son yedi yıl boyunca bu roketler toplamda 17 İsraillinin ölümünden sorumlu oldu. Aynı zaman diliminde İsrailli Blitzkrieg saldırıları binlerce Filistinliyi öldürdü, dünya çapında protestolar yapıldı ancak BM’deki sağır kulaklara rastladı.” (Shamus Cooke, Filistin’deki Katliam ve Daha Geniş Savaş Tehdidi, Global Research, Aralık 2008)

Planlanmış İnsanlık Felaketi

8 Aralık’ta Devlet Bakanı Vekili John Negroponte Mossad yöneticisi Meir Dagan da olmak üzere İsrailli yandaşlarıyla görüşmeler için Tel Aviv’deydi.

“Kurşun Dökme Operasyonu” Noel’den iki gün sonra başladı. İsrail’in Dışişleri Bakanlığının himayesinde dikkatli bir şekilde tasarlanmış uluslararası Kamu İlişkileri kampanyası eşlik etti.

Hamas’ın askeri hedefleri asıl amaç değildi. “kurşun Dökme” operasyonu oldukça açık şekilde sivil kurbanlara neden olmak için gerçekleştirilmişti.

Yoğun nüfuslu kırsal bölge olan Gazze’de bahsettiğimiz şey “planlanmış insanlık felaketidir”.

İsrail politika yapıcıları tarafından formüle edildiği gibi bu planın uzun dönemli hedefi Filistinlilerin Filistin topraklarından çıkarılmasıdır:

“Mülk ve kültürel kaynakların azami derecede yok edilmesini sağlayarak sivil toplumu dehşete düşürün… Filistinlilerin günlük hayatı katlanılmaz olmalı: Şehirlerde ve kasabalarda normal ekonomik hayatı uygulamaktan yoksun tutularak, iş yerlerinden, okullardan ve hastanelerden uzak kalarak kilitli kalmalılar. Bu göçleri teşvik edecektir ve gelecekteki çıkarmalara direnişleri zayıflatacaktır.” Ur Shlonsky, alıntılayan Ghali Hassan, Gazze: Dünya’nın En Geniş Hapishanesi, Global Research, 2005)

“Haklı İntikam Operasyonu”

Dönüm noktasına ulaşıldı. “Kurşun Dökme” operasyonu 2001’de Ariel Şaron hükümeti başlangıcında daha geniş askeri-istihbarat operasyonun bir parçası olarak başladı. F-16 savaş uçakları başlangıçta Filistin şehirlerini bombalamak için Şaron’un “Haklı İntikam Operasyonu” kapsamında kullanıldı.

“Haklı İntikam Operasyonu” IDF (İsrail Savunma Gücü) personel şefi Shaul Mofaz tarafından Ariel Şaron’un İsrail hükümetine “Filistin Otoritesinin Yıkımı ve Tüm Silahlı Güçlerin Silahsızlaştırılması” başlığıyla Temmuz 2001’de sunuldu.

“Kod adı Haklı İntikam Operasyonu olan bir muhtemel durum planı tüm Batı Şeria ve muhtemelen Gazze Şeridini “yüzlerce” İsrailli kurban pahasına yeniden işgal etmek üzere geçen Haziran ayında (2001) hazırlandı.” (Washington Times, 19 Mart 2002).

Jane’in “Dış işleri Raporuna” göre (12 Temmuz 2001) Şaron emrindeki İsrail ordusu “Filistin ordusunu parçalamak, Yaser Arafat’ı zorla çıkarmak ve ordusunu öldürüp yok etmek için tam güç saldırı” için planlarını güncelledi.

“Kan Dökmeyi Haklı Çıkarma”

“Kan Dökmeyi Haklı Çıkarma” askeri-istihbarat gündeminin önemli bir unsuruydu. Filistinli sivillerin öldürülmesi “insanlık zemininde” haklı çıkarıldı. İsrail askeri operasyonları intihar saldırılarıyla aynı zamana rastlaması için dikkatlice zamanlanıyordu:

Hükümetin tedbirinde geniş çaplı ölümlere ve yaralanmalara sebep veren İsrail’de büyük bir intihar saldırısından sonra kan dökmeyi haklı çıkaracak bir saldırı gerçekleşecekti. (Tanya Reinhart, Kötülük Serbest Bırakıldı, Filistin Otoritesini yıkmak için İsrail’in hareketi uzun süredir yapılan hesaplanmış bir plandır, Global Research, Aralık 2001, vurgu sonradan eklenmiştir)

Dagan Planı

“Haklı İntikam Operasyonu” şu anda İsrail’in istihbarat teşkilatı Mossad’ın başında bulunan General Meir Dagan’dan sonra “Dagan Planı” olarak da anıldı.

General Meir Dagan 2000 seçim kampanyası boyunca Şaron’un ulusal güvenlik danışmanıydı. Plan açıkça Şaron’un Şubat 2001’de Başbakan olarak seçilmesinden önce hazırlanmıştı. “Yediot Aharonot gazetesinde yazan Alex Fishman’a göre Dagan Planı Filistin otoritesini yok etmeyi ve Yaser Arafat’ı “oyunun dışında” bırakmayı içeriyordu.” (Ellis Shulman, “Haklı İntikam Operasyonu”: Filistin otoritesini yıkmak için Gizli Plan, Mart 2001):

“Dış işler Raporunda (Jane) bildirildiğine göre ve yerel olarak Maariv tarafından açıklandığına göre İsrail’in işgal planı –raporda Haklı İntikam olarak adlandırılıyor – ilk çok ölümlü intihar bombalamasından sonra hemen başlatılacak, bir ay boyunca sürecek ve yüzlerce İsrailli ile binlerce Filistinlinin ölümüne neden olması bekleniyor.” (aynı haberden, vurgu sonradan eklenmiştir.)

“Dagan Planı” Batı Şeria ve Gazze’nin tamamen birbirinden ayrılacağı, her bir bölgenin ayrı “hükümetleri” olacağı Filistin bölgelerinin “kantonlara ayrılması” diye adlandırdıklarını öngörüyordu. 2001’de tasarlanan bu senaryo ile İsrail:

“her bir bölgede hâkim olan Filistin güçleriyle ayrı ayrı görüşecekti – güvenlik, istihbarat ve hatta Tanzim örgütünden (Fetih) Filistin güçleri sorumlu olacaktı.” Plan böylece birkaç bakanlığın öne çıkarıldığı Filistin bölgelerinin “kantonlara ayrılmasına” benziyordu.” Sylvain Cypel, Arafat’tan kurtulmak için Şaron’un meşhur ‘Dagan Planı’, Le Monde, 17 Aralık 2001)

Dagan Planı askeri-istihbarat gündeminde devamlılığı kurdu. 2000 seçimlerinin canlılığında, Meir Dagan önemli bir rol üstlendi. “Başkan Bush’un özel delegeleri Zinni ve Mitchell ile Şaron arasında güvenlik meselelerinde “gidip gelme” görevini üstlendi.” Sonradan Ağustos 2002’de Başbakan Ariel Şaron tarafından Mossad Yöneticisi olarak tayin edildi. Şaron sonrası dönemde Mossad’ın başında kalmaya devam etti. Haziran 2008’de Başbakan Ehud Olmert tarafından İsrail İstihbaratının Yöneticisi olarak görevini yeniden onaylattı.

ABD yandaşlarıyla işbirliği içinde Meir Dagan çeşitli askeri-istihbarat operasyonlarında görev aldı. Meir Dagan’ın genç bir Albay olarak 1982’de Beyrut’taki Filistin yerleşim yerlerine hava saldırısı düzenlendiğinde savunma bakanı Ariel Şaron’a yakın çalıştığını da belirtmek gerekir. Gazze’nin 2009 kara işgali pek çok yönüyle Şaron ve Dagan tarafından yönetilen 1982 askeri operasyona benzerlik taşımakta.

Devamlılık: Şaron’dan Olmert’e

“Kurşun Dökme Operasyonu” altında Gazze’de ölümlere götüren bir dizi anahtar olaya odaklanmak önemli:

1. Kasım 2004’te Yaser Arafat suikastı. Bu suikast 1996’dan beri “Dikenli Tarlalar Operasyonu” altında taslaktaydı. Ekim 2000’de çıkan bir belgeye göre “o zamanki Başbakan Ehud Barak’ın isteği üzerine güvenlik servisleri tarafından hazırlandı, ‘Arafat adlı kişi (İsrail) Devletinin güvenliğine ciddi bir tehdittir ve onun ortadan kaldırılmasının vereceği hasar varlığında verdiği hasardan daha azdır’ şeklinde beyan ediliyordu.” (Tanya Reinhart, Kötülük Serbest Bırakıldı, Filistin Otoritesini yıkmak için İsrail’in hareketi uzun süredir yapılan hesaplanmış bir plandır, Global Research, Aralık 2001. Belgenin detayları 6 Temmuz 2001’de Ma’ariv’de yayınlandı.)

Arafat’ın suikastı 2003’de İsrail kabinesi tarafından emredildi. 2003 İsrail Kabine kararını kınayan Birleşmiş Milletler Güvenlik Kararını veto eden ABD tarafından da onaylandı. Artan Filistin saldırılarına tepki olarak Ağustos 2003’de İsrail Savunma Bakanı Shaul Mofaz “ölümüne” yemin ettiği militanlara “top yekûn savaş” beyan etti.

“Eylül ortalarında İsrail hükümeti Arafat’tan kurtulmak için bir kanun geçirdi. İsrail’in siyasi güvenlik işleri kabinesi bunu “barışa engel olan Arafat’ı ortadan kaldırma kararı” olarak beyan etti. Mofaz tehdit etti; “Arafat’ı öldürmek için doğru yolu ve doğru zamanı seçeceğiz.” Filistin Bakanı Saeb Erekat CNN’e bir sonraki hedefin Arafat olacağını düşündüğünü söyledi. CNN Şaron sözcüsü Ra’anan Gissan’a oylamanın Arafat’ın sınır dışı edilmesi anlamına gelip gelmediğini sordu. Gissan açıkladı; “Bu anlama gelmiyor. Kabine bugün o engeli ortadan kaldırmaya karar verdi. Bunun gerçekleşeceği zaman, metot, yollar ayrıca karar verilecek ve güvenlik servisleri durumu izleyecek ve uygun eylem için tavsiyede bulunacak.” (Bakınız Trish Shuh, Ölüm Planı için Yol Haritası,  www.mehrnews.com 9 Kasım 2005.)

Arafat suikastı 2001 Dagan Planı’nın bir parçasıydı. Tüm olasılıklarıyla İsrail İstihbaratı tarafından yürütüldü. Filistin Otoritesini yok etmek, Fetih içinde ve Fetih ile Hamas arasında ayrımcılıkları teşvik etmek amacındaydı. Mahmud Abbas bir Filistin vatan hainidir. Filistin Otoritesinin milis ve güvenlik güçlerini finanse eden ABD’nin ve İsrail’in onayıyla Fetih’in lideri olarak getirildi.

2. 2005’te Gazze’deki tüm Yahudi yerleşimlerinin Başbakan Ariel Şaron’un emriyle boşaltılması. 7000’in üzerinde Yahudi nüfusu yer değiştirdi.

“Gazze yerleşim yerleri gibi nihai yerleşim tutamayacağımız yerlerde ve bize problem çıkartan yerlerde bir boşaltma yapmak – pardon, yer değişim yapmak – niyetindeyim (Şaron). Gelecekte Gazze’de hiç Yahudi olmayacağı varsayımı üzerine çalışıyorum,” dedi Şaron.” (CBC, Mart 2004)

Gazze’deki yerleşim yerleri meselesi Washington’un “barış için yol haritasının” bir parçası olarak sunuldu. Filistinlilerin “zafer” olarak kutladığı bu önlem aslında Yahudi yerleşimcilere karşı yöneltilmemişti. Tam tersine: Gazze’yi yoğunlaştırılmış bir kampa dönüştürmeyi içeren kapsamlı gizli bir operasyonun bir parçasıydı. Yahudi yerleşimciler Gazze’de yaşadığı sürece geniş barikatlı hapishane bölgesi oluşturma hedefi gerçekleştirilemezdi. “Kurşun Dökme Operasyonunun” uygulanması “Gazze’de hiç Yahudi’nin olmamasını” gerektiriyordu.

3. Meşhur Ayrımcılık Duvarının inşası Şaron hükümetinin başlangıcında karar verilmişti.

4. Sonraki aşama Ocak 2006’daki Hamas seçim zaferiydi. Arafat olmadan İsrail askeri-istihbarat mimarları Mahmud Abbas’ın yönetimindeki Fetih’in seçimleri kaybedeceğini biliyordu. Bu da önceden öngörülüp analiz edilen senaryonun bir parçasıydı.

Filistin otoritesinde görev alan Hamas ile önceden Hamas’ın bir terörist örgüt olduğunu savıyla, İsrail Dagan planında formüle edildiği gibi “kantonlara ayırma” sürecini yürütecekti. Mahmud Abbas’ın yönetimindeki Fetih Batı Şeria’nın yönetiminde resmi olarak kalacaktı. Hakkıyla seçilen Hamas hükümeti ise Gazze şeridiyle sınırlanacaktı.

Kara Saldırısı

3 Ocak’ta İsrail tankları ve piyade askerleri top yekûn bir kara saldırısı için Gazze’ye girdiler:

“Kara operasyonu gece karanlıkta top ateşlerinden saatler öncesinden gece gökyüzüne fırlayan alevler içinde hedefleri ateşleyerek başlamıştı. Makineli tüfek ateşlenirken izli mermiler karanlıkta havai fişek gibi parlıyordu ve yüzlerce parçanın kırılması ateş şimşekleri oluşturuyordu. (AP, 3 Ocak 2009)

İsrail kaynakları uzun olarak tasarlanmış bir askeri operasyona dikkat çekti. Bir TV konuşmasında Savunma bakanı Ehud Barak “kolay olmayacak ve kısa da olmayacak” dedi.

İsrail Hamas’ı “işbirliği yapmaya” zorlamıyor. Uğraştığımız şey 2001’de ilk olarak formüle edilen “Dagan Planının” uygulanması. Bu plan:

“Filistin liderliğinin alt yapısını yok etme, çeşitli Filistin güçleri tarafından önceden elde edilmiş silahları toplama ve askeri liderlerini sürgün etme ya da öldürme şeklinde tanımlanmış açık misyonla Filistin kontrollü bölgenin 30.000 İsrail askeriyle işgalini” kapsıyordu. (Ellis Shulman, alıntılandı, vurgu sonradan eklendi)

Asıl soru Washington ile istişarede bulunan İsrail’in daha geniş bir savaşı tetikleme niyetinde olup olmadığıdır.

İsrail nüfusun toplu göçüne izin vermek için Gazze sınırlarını açarsa, kara işgalinin ileriki aşamalarında toplu sürgün gerçekleşebilir. “1948 tarzı bir çözüm” olarak toplu göç Ariel Şaron tarafından ileri sürülmüştü. Şaron için “sadece Filistinliler için yeni bir devlet bulması gerekliydi. ‘Ürdün Filistin’dir’ Şaron’un çıkardığı bir sözdü.” (Tanya Reinhart, aynı yazıdan alıntı)

* Michel Chossudovsky Kanadalı bir iktisatçıdır. Kendisi Ottowa Üniversitesinde İktisat Profesörüdür. Michel Chossudovsky globalresearch.ca adlı siteyi yürüten Küreselleşme Üzerine Araştırma Merkezi editörüdür. Merkez kendisini “Yeni Dünya Düzenini” “silahsızlandırmak” ve “Küreselleşmenin” medcezirlerini zapt etmeye adamak” şeklinde ifade etmektedir.

Michel Chossudovsky*
Hale AKMAN
Kaynak: www.timeturk.com

Obama Şimon (Shimon) Peres’e soruyor: “İsrail için ne yapabilirim?”
– Haaretz,  17 Kasım 2008

Filistin Bölgesi İnsan Hakları BM Özel Raportörü Richard Falk, İsrail politikalarının insanlığa karşı işlenmiş bir suç olduğunu söyledi …’Toplu cezalandırma” diye adlandırdığımız durumu yaşayan Filistin halkını korumak için BM’nin harekete geçmesi gerektiğini belirtti… Ayrıca Uluslararası Ceza Mahkemesi İsrailli sivil liderlerin ve askeri komutanların Gazze kuşatmasında uluslararası ceza kanununu ihlalden suçlanıp dava açılması gerekip gerekmediğini soruşturmalı dedi.
– BBC Haber, 10 Aralık 2008

İran ile sert ama doğrudan diplomasiyi azar azar arttırmamız gerekir. Onlara nükleer silahları geliştirmelerinin kabul edilemez olduğunu, Hamas ve Hizbullah gibi terörist örgütlere finans sağlaması, İsrail’e karşı tehditleri inandığımız her şeye karşı olduğunu açıkça anlamaları gerekir… Bu gruplara karşı sertleşmemiz gerekebilir… Ve onlara açık bir tercih sunmalıyız… Bunu sert yolla mı yumuşak yolla mı yapmak istiyorlar.
– NBC Meet the Press programında Başkan Seçilen Obama, 7 Aralık 2008

ABD Devlet Başkanı Barrack Obama

Önde gelen Siyonist sözcülerden biri olan, eski parlamento üyesi, Federal Yargıç, Başkan Bill Clinton’ın Beyaz Saray Danışmanı ve Obama’nın ilk destekleyenlerinden olan Abner Mikvner’e göre, “Barak Obama ilk Yahudi Devlet Başkanı’dır”. Mikvner’in doğrulaması Obama’nın hem İsrail Devletine hem de  Birleşik Devletlerdeki Siyonist İktidar Düzeni’ne tek yönlü ve uzun süreli taahhüdünü yansıtıyor. Aynı zamanda mali ve siyasi olarak güçlü bir Yahudi Siyonistleri ağının uzun süreli ve başarılı çabasıyla “Birinci İsrail” siyasi düzenlerini Obama’nın “aklına sokmaya” çalışmasını yansıtıyor. İkincisiyle ilgili olarak çarpıcı olan bazı Yahudi Siyonist liderler tarafından Obama’nın profesyonel ve siyasi kariyerinin yapılmasında, gerçekte Başkan seçilmesinde kendi akademik veya profesyonel başarısını reddedip “başrolleriyle” ilgili küçük düşüren ve küstah iddiaların söylenmesidir. (Tarihi olarak bu bazı Amerikan Yahudilerinin Afro-Amerikalılar adına 60’larda Sivil Haklar savaşı için, özellikle siyahî Amerikalıların kendi mücadelelerindeki bağımsız siyasi rollerini reddederek, mücadele edip kazandıklarını sürekli iddia etmelerinde görünüyor.) Hatta onun “bilgeliği”, “dehası” ve “entelektüel zekâsı” hep İsrail Devleti’nin karşılıksız desteği ile bağlantılı kişisel övgüleridir.  Şayet İsrail’e Gazze’deki açlık ambargosuna son vermesini önerirse Siyonist meslektaşlarının zekâsıyla ilgili alkışlarının yerini kaba tahkirlerin alacağını herkes kolaylıkla tahmin edebilir… Siyonistlerin adamlarını tanıdığını söylemeye gerek yok. Kendilerinden emin bir şekilde konuşmadan önce gücü ölçüp biçen ihtiyatlı ve sağduyulu bir politikacı olduğunu iddia ederken, özellikle beyaz Saray’ı, ekonomik konseyleri ve güvenlik takımlarını Siyonist fanatiklerle doldururken.

Obama’nın Yapılışı ve Yeniden Yapılışı

Ulusal olarak önde gelen Birinci İsrail propaganda organı Chicago Jews News gazetesi, Pauline Dubkin’in yazdığı “Obama ve Yahudiler” üzerine uzun bir makaleyi yayınladı. (24 Ekim 2008). Makalede “siyasi sahnenin uzun süreli Yahudi gözlemcisi” olduğunu onaylayarak “Obama’yı Yahudilerin başkan yaptığını, nereye bakarsanız bakın bir Yahudi varlığı göreceğinizi” belirtiyor.

Bu sadece pek çok siyasi konuda sürekli bombardımana tutulduğumuz bir Siyonist gücü aracısının sıradan küstahça kendini büyük görme övünmeleri değil, aynı zamanda Obama’nın özellikle sonraki günlerde siyasi hırslarında ilerlemede neye dönüşeceğinin önemli bir parçasını yansıtıyor. Herhangi bir şey için (ne kadar kötü olduğu ya da ahlaksız olduğu fark etmez) övünmeye hazır kendi reklâmını yapan Siyonistler (ZSP), Wall Street spekülatörleri, Ivy League (Sarmaşık Birliği) profesörleri, Pentagon militaristleri, kültürel bilgeler ve hatta caz ve sürekli yeniden yazılan tarih gibi (ya da Obama’nın durumunda olduğu gibi biyografi) sanat tarzlarının anahtar patronları Amerikan yaşamının her yönünde kendi önemlerini en üst düzeye çıkarırlar. ZSP makalelerinde Obama’nın beyaz Yahudi olmayan büyük annesinin onu entelektüel yetiştirdiğinden ve yazma, konuşma ve eğitimli bir insan olarak akıl yürütme gibi entelektüel becerilerinin temelini aldığı elit özel okullara gitmesi için alacağı burslar için özenle talepte bulunduğunu bahsetmekten uygun bir şekilde kaçınırlar. Obama’yı elit bir Ivy üniversite mezunundan etkin bir sosyal eylemciye dönüştüren Rahip Jeremiah Wright’ın merkezi önemi ZSP tarafından onların “saptırmacı ve Yahudileştirilmiş” Obama biyografisinin dışında bırakılıyor. Wright’in desteği ve geniş güvenilirliği nedeniyle Obama Chicago’nun Afro-Amerikan civarlarında düzenlenen topluluklara katılabiliyordu. Bu Rahip Wright sayesinde olmasaydı, Obama’nın asla Chicago siyasetine katılmak için sosyal bir temeli ya da örgütsel bir deneyimi olmazdı. Obama bu becerileri ve halk ilgisini kazandıktan hemen sonra Siyonist çıkarcı politikacıları onu fark etti ve onun hırsları ve egosu üzerine çalışmaya koyuldu ve İsrail yanlısı gündemleri için onu kuvvetlendirip siyasi kariyerini finanse ettiler.

Siyonistlerin biyografisini yeniden yazmasına Obama tarafından karşı konulmadı. Yeni danışmanlarına, Birinci-İsrail ideologlarına ve mali destekçilerine uymak için kendi isteğiyle eski danışmanlarını, ayrıca İsrail’in koşulsuz destek çizgisindeki Siyonistlere bağlı kalmayan siyasi danışmanlarını ve siyasi arkadaşlarını aşağılayıp uzaklaştırdı. Hemen akla iki vaka geliyor. Obama’nın dış politika danışmanları arasındaki Zbigniew Brzezinski ve Robert Malley’in varlığına Siyonist görüştekiler muhalif olunca, Obama’nın iç halkasındaki Siyonistler tarafından hemen Obama’nın da onayıyla olayların merkezinden uzaklaştırıldılar. İşkence taraftarlığıyla adı çıkmış Harvard Hukuk Profesörü Siyonist faşist Alan Dershowitz Demokrat Parti Toplantısında konuşurken (eski başkanların yüzyıllardır süren siyasi geleneğini müteakip) eski ABD Başkanı Jimmy Carter (İsrail’in ırkçı politikaların prensipli bir eleştirmeni)  hakkında uğultu çıkardığında, Siyonistler beş dakikalık bile onunla ilgili konuşmasını küstahça hakaretler ederek kestiler. Obama’nın da onayıyla ‘Profesör’ Dershowitz açıkça eski Başkanı sansürleyerek Demokrat aday Obama üzerine başarısı ve gücü hakkında övücü sözler söyledi.

Barrack Obama Ağlama duvarında...

Obama’nın Birinci-İsrailci olarak dönüşümü ZPC’nin ABD siyasi sistemine neredeyse yenilmez bir güç üssü kurma metotları için mükemmel bir vaka çalışmasıdır. ZPC’nin kuruluşu önceden planlanmış, merkezi olarak kontrol edilen bir entrika sonucu değildir. Obama’nın dönüşü ideolojik ayrım, bireysel, aile ve toplum temelli çabalarla başladı. Obama yerel ofisten siyasi ofise yükseldiğinde Siyonizmin reklâmı da yerel çabadan ulusal ve örgütlü bir çabaya dönüştü. Bu çabaların içinde kampanya finansmanı, iş kariyer tayinleri ve İsrail için ödenmiş propaganda ve öğreti ziyafetleri bulunuyordu.

ZPC Birinci İsrail çizgisine parmak ucuyla dokunmayı reddeden ve inatçı kalan İsrail’in kamu siyasi eleştirmenleri için pek çok Yahudi toplumsal örgütlerle medya karalamaları ve sistematik kamu teşhiri aracılığıyla misilleme ve gözdağı tehditleri ve ‘askere almalarla’ ilgili olarak olumlu yönlendirmeler yapıyor.

Chicago Jews News gazetesinde yayımlanan makaleye göre Obama’yı Birinci-İsrailciye dönüştürme Harvard Hukuk Okulundaki çalışmaları sırasında Siyonist Profesör Martha Minow tarafından “zeki, umut vadeden ve siyasi olarak hırslı” ve muhtemel bir asker olarak ‘belirlendiğinde’ başladı. Profesör övünerek Demokrat olan babası da dâhil aile üyeleriyle nasıl irtibat kurup, Chicago’da hukuk firmaları olan Siyonistlere Obama’yı işe almalarını nasıl tavsiye ettiğini anlatıyor. Kısacası Siyonistler arasına adam almada ilk adım ilk irtibat için prestijli bir akademik geleceği kullanmaktı ve bunu müteakip profesyonel bir ağla kariyer ilerlemesi vaadiydi.

Bir sonraki adım önde gelen Siyonist mali destekleyiciler de dâhil Yahudi Toplumundaki dostlar ve komşuların birliğine Obama’yı tanıtmaktı. Obama’nın ilk destekçileri siyasi geleceğinin Birinci-İsrail gündemine tam taahhüdüne dayanan Siyonist müttefiklere ve desteğe bağlı olduğunu ikna etmekte anahtar bir rol oynadılar. Demokrat Parti’deki Siyonist liberal destekçilerle bağları sıkılaştı. Siyah toplum örgütleri, Protestan rahibi ve eski danışmanı olan Afro-Amerikalıların vaizi Rahip Jeremiah Wright ile olan bağları zayıfladı. 1990ların sonları itibariyle Obama liberal Siyonist Demokrat Parti içine iyice yerleşti ve başkanlık kampanyasında çok önemli olan iki Siyonist kimlikle ekip kurdu: 2002’den beri Obama’nın baş siyasi stratejisti ve 2008’deki başkanlık kampanyasındaki baş mimar ve taktikçisi olan David Axelrod ile milyarder emlak sahibi ve azimli Birinci-İsrailci Phillip Klutznick’in kızı Bettylu Salzman. Salzman/Klutznick, Obama İsrail’in menfaatlerine taahhüdünü temin etmemiş olsaydı liberal siyaseti nedeniyle destekleyip finanse etmeyeceğini itiraf ediyor. Şöyle söylüyor, “Açıkçası İsrail’e ve simgelediği şeye muhalif olan birini desteklemeyeceğim. İsrail ile ilgili tüm meselelerde kesinlikle doğru yolda. (Hillary) Clinton ile tam olarak aynı yerde, belki daha da güçlü. Daha aydın bir düşünür.” (Chicago Jewish News, 24 Ekim 2008) Obama Illinois Senatosunda hizmet ederken, Ortodoks Yahudi ve fanatik Birinci-İsrailci Ira Silverstein ile aynı ofisi paylaştı. Rolünü Obama’ya Yahudi Ortodoksluğunu “öğretme” ve daha önemlisi “İsrail yanlısı duyguları paylaşmayı” öğretme olarak övünüyor. “Silverstein PLO (Filistin kurtuluş örgütü) bombalamalarını kınayan sayısız kararı desteklerken Obama da hevesle yardımcı destekçisi oldu.” (aynı haberde)

Chicago Siyonist İktidar Düzenine tam olarak girince Obama’ya Axelrod, Klutznick ve diğer önemli stratejistler tarafından İsrail’e zorunlu ritüel hac yolculuğunu yapması ve Senato kampanyası bağlamında liderlere itaatini göstermesi tavsiye edildi. İki yıl sonra 2006 yılında İsrail’e ziyareti sırasında Obama’ya Chicago Kenti Yahudileri Federasyonu’nun başkan yardımcısı eşlik etti. Siyonist rehberiyle Obama İsrail Ordusu tarafından vahşice baskı gören ve her gün Siyonist Faşist yerleşimciler tarafından saldırıya uğrayan Filistinlilerin durumunu tamamen görmezden gelerek İsrail devleti ile “bağlantı kurdu”. Obama tamamen kendini adamış bir Siyonist Afro-Amerikan politikacı olarak geri döndü.

İsrail ZPC sertifika onayıyla Obama’nın mali destek temeli genişledi. Illinois’de Obama’nın mali kampanyasını yürüten James Crown’ın babası Lester Crown gibi bazı zengin İsrail yanlısı Yahudi Amerikalıları dâhil etti. Baba Crown’a göre “Onunla tanıştığımdan beri, İsrail hakkında defalarca konuştuğumuz zamanlarda İsrail’in savunma pozisyonunun ve İsrail’in güvenlik durumunun ateşli destekleyicisiydi.” (aynı haberde)

Filistin’in tüm topraklarını İsrail’e katmak ve ‘Arapları’ sürmek isteyen ve Obama’nın geçici iki devlet çözümüyle rahatsız olan Siyonist faşistlere, Crown Obama’nın teklifinin Filistin’den tavizler için o kadar önemli taleplerle söylendiğini temin ediyor ki hükmü kalmamış bir kanun hükmünde olduğunu söylüyor.

Bu Siyonistliğe iyice girmiş Obama’yı tüm Yahudiler kabul etmiyor: Bazı ırkçılar Rahip Jeremiah Wright ile olan “çok yakın ilişkisi” nedeniyle güvenilmez ve niteliksiz bir ‘Kara’ olduğunu düşünerek reddediyorlar. Siyonizmden etkilenen kitle iletişim araçları fikirlerini aşırı muhafazakâr kanattan aldı ve Rahip Wright’a ve Obama ile bağlantılarına karşı bir nefret kampanyası başlattılar. Obama’nın başkanlık kampanyasını yürüten ‘liberal Siyonistler’ Obama’yı kendisini 1980lerdeki danışmanı ve eski vaizinden uzaklaştırması için kolayca ikna ettiler. Obama razı oldu. Bununla beraber, Cumhuriyetçi Sağ kanat ve Siyonist faşistler birlikte Obama’nın Rahibi açıkça reddetmesini talep ettiler. Liberal Siyonistler metni hazırladılar ve Obama ezberden okudu. Metin Rahip Wright’ı şiddetli kınama içeriyordu, özellikle Wright’ın Filistinlilerin özerklik ve kendi geleceklerini saptama savunması ‘suçlarından’ biri olarak sayılıyordu.

Obama Ürdün Nehrini geçti. Siyon faşistlere teslim olması liberal Siyonist destekçilerine yakın ve uzun süreli bağlılığının kaçınılmaz bir sonucuydu. Baskı görenlerin ünlü Afro-Amerikan Hıristiyan din adamının kamu önünde tasfiye edilmesi ve kırbaçlanması Siyonistlerin Obama’yı Amerika Birleşik Devletleri’nin ilk Yahudi (daha doğrusu Siyonist) Devlet Başkanı yapması yolunda sadece bir başlangıçtı. Daha sonra geçmişte İsrail’in politikalarını en ılımlı şekilde bile olsa eleştirmiş ya da ABD’deki Yahudi Lobisinin ya da İsrail’in herhangi bir eleştirisini övmüş ‘merkezci’ ya da ‘gerçekçi’ tüm danışmanların tasfiyesine sıra geldi. Bu açıkça ‘ilişkilendirme yoluyla suçlamaydı’.

Siyonist faşistler kısa süre sonra Obama’nın liberal Siyonistlerini sırasıyla Soğuk Savaş Ulusal Güvenlik Danışmanı Zbigniew Brzezinski’yi, eski Devlet Başkanı Jimmy Carter’ı, Harvard Üniversitesi Kennedy Devlet Okulu’nda okutman ve yazar olan Samantha Power’ı, Siyonizme karşı sezilen suçlarından ötürü eski Clinton danışmanı Robert Malley’i başkanlık kampanyası sırasında tasfiye etmelerine zorladı. Brzezinski “tarafsız Orta Doğu politikasını” savunmaktan suçlandı. Bu durum Büyük Amerikan Yahudi Örgütlerinin Başkanlarına (PMAJO) hâkim olan İsrail’in koşulsuz destekçilerinin gözünde açıkça ‘Yahudi düşmanı’ olarak görünüyordu. Daha da kötüsü Yahudi siyasi görüntüye tam bir saldırı olarak görülen İsrail Lobisinin eleştirildiği Walt-Mearsheimer kitabını övüyordu. Power ve Malley aynı zamanda Birinci-İsrail çizgisini de ihlal etmişti. Brzezinski Profesörler Walt ve Mearsheimer’ın çalışmasını övdüğü sözlerini geri alsa da ‘sakıncalı üçlü’ dış politika uzmanının üyeleriyle birlikte uzaklaştırıldı ve Orta Doğu ile ilgili politika meselelerine herhangi bir katkı yapmaktan çıkarıldılar.

Obama’nın Orta Doğu politikasının kontrolü, İsrail’in İran nükleer ve askeri tertibatına öncelikli olarak silahlı saldırı dâhil aşırı militarist politikalarının şiddetli Siyonist savunucusu Dennis Ross tarafından üstlenildi. Ross Gazze Bölgesinde yaşayan 1,5 milyon kişinin İsrail açlık ambargosunun koşulsuz destekleyicisidir ve Lübnan’daki sivil hedeflere karşı hava saldırılarını tamamen desteklemiştir. Obama’nın Ross tayini liberal, Ortodoks ya da faşist fark etmez tüm Siyonistler için Orda Doğu’daki ABD politikasının İsrail Devleti’nin ve askeriyesinin menfaatlerine tabi olmaya devam edeceğinin en açık garantisidir.

Obama’nın Orta Doğu politikasıyla ilgili tüm ılımlı sesleri tasfiye etmesi ve fanatik Birinci-İsrailcileri kampanyasında ve yeni Yönetiminde anahtar pozisyonlara getirmesi Siyonist İktidar Düzenine uzun dönemli ve derinlemesine daldığını yansıtıyor. Sonuç “Yahudi Devlet Başkanı” olmasıdır. Beyaz Saray, ekonomi ve güvenlik ile ilgili en önemli tayinleri Obama’nın adaylığının seçim öncesi Siyonist güç tarafından yapıldığını, zorla kabul ettirildiğini ve yazıldığını en iyi şekilde yansıtmaktadır.

‘Yahudi Başkanın’ Biçimlendirilmesi

Obama’nın en uzun süre destekleyicilerinden biri olan Rabbi Arnold Jacob Wolf Obama’nın Siyonist tayinleriyle ilişkisine bir ipucu veriyor. Rabbi Wolf’a göre “Obama Yahudi dünyasının içine yerleşmiş durumda.” Rabbi tüm Yahudilerin Birinci-İsrail görüşlerini kabul ettiğini küstahça varsayarken, Yahudi-Siyonist dünyasını kastediyorsa kesinlikle haklıdır.

Obama’nın gözle görülür derecede başarısız ekonomist ve güvenlik görevlilerini seçmesini ZPC’ye olan uzun dönemli ve geniş çaplı bağlantılarından daha iyi açıklayacak bir şey yoktur.

Obama ABD-İsrail çifte vatandaşlığı olanları tayin ederek işe başladı. Illinois Meclis Üyesi Rahm Emmanuel ve Siyonist David Axelrod Beyaz Sarayda makama getirilirken, Lawrence Summers (Yahudi faşisti, işkence savunucusu Alan Dershowitz ile uzun süreli Harvard dostluğu oldu) Beyaz Saray ekonomi danışmanı başkanlığına getirildi. Summers ömrü boyunca Birinci-İsrailci oldu. Harvard Üniversitesindeki başkanlığını İşgal Edilen Bölgelerdeki İsrail politikalarını eleştiren bir grup fakülte öğrencisine konumundan güç alarak saldırmak için kullandı. Clinton dönemindeki eski Hazine Bakanı iken şu anda tamamen harap olan spekülasyonun hâkim olduğu mali sistemin baş mimarıydı. ‘Yahudi Başkanlığı’ çizgisinde Obama önde gelen Birinci-İsrailcilerden birini Ortadoğu politika yapıcılardan biri yaptı. – Dennis Ross İran ile ihtiyadi savaşı savunan bir başkanlık makamının metnini yazanlardan biri ve yönlendirici bir Siyonist düşünürdür. Ross Obama’nın muhitinde önemli bir Siyasi figürdür ve tayini Büyük Amerikan Yahudi Örgütlerinin 52 Başkanı (PMAJO) için garantidir. Obama rejimi Amerikan silahları ve Amerikan vergi parasıyla Arap ve Farsça konuşulan bölgesel komşulara her İsrail savaş suçunu, saldırısını veya işgalini takip edip destekleyecektir. Ross, Axelrod, Summers, Emmanuel ve Kongre’deki korkak takipçileri Amerikan İsrail Kamu İşleri Komitesi (AIPAC) ve tüm Siyonist toplumu temelli ağ ile Obama’nın kendi gündemlerine içinden çıkamayacak şekilde bağlı olduğunu temin edeceklerdir. İsrail’in Filistin’i işgalini ve sözde nükleer tehdidi ile ilgili uydurmalara dayanarak İran ile ihtiyadi savaşın reklâmına karşı gelen herhangi bir istihbarat soruşturmasının, yargısal sorgunun ya da Birleşmiş Milletler raporunun yayınlanmasına izin vermeyecekler. Son zamanlarda tayin edilen tüm Siyonistler İsrail’in sahte bir İran nükleer silahlar programı iddialarının aksini ispatlayan Birleşmiş Milletlere ve Uluslar arası Atom Ajansını suçladı. Yeni atanan Ulusal Güvenlik Danışmanı General James Jones’un İşgal edilen Bölgelerdeki sivil Filistin aklına karşı İsrail’in suçlarının yerinde soruşturmasının oldukça eleştirel iç raporunu asla kamuya açıklamayacağından emin oluyorlar.

Devlet Bakanı Hillary Clinton, Devlet Başkanı Obama ve Savunma Bakanı Gates Siyonist ağına öyle derinlemesine girmiş durumda ve Birinci-İsrail ideolojisini öyle derin aşılamışlar ki ZPC ‘baskısına’ gerek bile olmayacak. Aslında bu üç Siyonistleşmiş Zombi yaltaklanmaya ve boyun eğmeye hevesliler. Hatta her göz kırpma ve mimikte İran’a karşı BM vetoları ve tekrarlanan provokatif savaş eylemleri sinyali vermekteler. Filistinli mukimlerin haklarını etkili bir şekilde reddederek Kudüs’ü Yahudilerin ‘bölünmez’ başkenti olarak tanıyarak Siyonist danışmanlarını memnun etme hevesinde Başkan Bush’u bile geçtiler.

ABD’nin iç ve dış siyasi hayatı ve yönetimindeki stratejik ekonomi ve güvenlik makamlarının ele geçirilmesi üzerinde özenle çeki düzen verilen ilk ‘Yahudi Başkanlarını’ seçmelerinden ziyade ZPC’nin hâkimiyetinden kimse söz etmiyor.

Sonuç

Dünyanın stratejik bir bölgesinde militarist bir sömürgesel güç için ilk ve en önemli hırslı siyasi dedektif olarak hareket edenlerin azınlığının yükselmesi, dünya barışına ve son zamanların tarihindeki ABD demokratik değerlerine en büyük tehlikeyi temsil eder.

Şunu bir düşünün: Siyonistler ve onların içine girmiş klonları sadece Beyaz Sarayı yönetmiyor, aynı zamanda gündemlerinin, örgütlerinin ve İsrail Devletinin herhangi bir eleştirisini cadı avıyla susturmak ve tahkir etmek için (sol, liberal, merkez ve sağdaki) tüm siyasi düzenlerin sahipleriler. Bir eleştirmenle karşılaştıklarında tüm düzen tek bir ağızdan ‘Yahudi düşmanlığı’ diye bağırıyor ve arkasından keskin sivil yaptırımlar geliyor. Siyonist menajerler altındaki Obama’nın kariyeri gösterdiğine göre eski Afro-Amerikan danışmanı ve manevi kurul üyesi Rahip Wright’a karşı itici suçlamalar yağdırabiliyor; eski Devlet Başkanı ve Obama destekleyicisi Jimmy Carter’ı bir tarafa atarak açıkça aşağılayabiliyor; İsrail’in işlediği insanlık suçlarına işaret ettiği için (gerçi bu tür gözlemler Avrupa basınında ve siyasi arenalarında her gün yapılıyor) Brzezinski gibi önceki Demokrat Yönetimden üst düzey dış politikacıları arıtıp ‘zararsız hale getirebiliyorlar’.

Düzen, teşvikleri (Obama’nın reklâmının yapılması gibi) ve caydırıcı önlemleri (Carter’ı etiketlemek gibi) birleştiriyor. Bir bireyin, politikacının, akademisyenin, yazarın ya da gazetecinin İsrail Devletine ‘faydalı’ mı (şartsız destekçi olması gibi) yoksa ‘zararlı’ mı (eleştirmesi gibi) olduğuna dayanıyor.

Obama deneyimi, küçük, sıkı örülmüş, yi örgütlenmiş ve iyi finanse olmuş bir azınlığın nasıl profesyonel makamlara ve güçlü ekonomik girişimlere getirildiklerini resmediyor. Geçmişte Siyonist eşkıyalığının sivil toplumdaki konuşma özgürlüğümüze saldırmasını yaşadıysak, bu eşkıyaların Beyaz Sarayın tam kontrolünü ellerine geçirdiklerinde neler yapabileceklerini bir düşünün. Gerçekten Amerika Birleşik Devletlerinin ‘İlk Yahudi Başkanı’! Amerikan halkını, onların haklarını, menfaatlerini ve ülkelerinin bağımsız dış politikasını nerede bırakıyor?

Son Söz

Aralık 2008’in başlarında İsrail’in ‘Bibi’ Netanyahu liderliğindeki sağ kanat partisi Likud gelecek ulusal seçimler için (12 Şubat 2009) aday listesini tayin etti. Gösterilen adayların çoğunluğu pek çok İsrail gazetecinin “sıkı sağcı” ya da tam olarak Siyon faşistliği olarak tanımladığı tarzda kişilerden oluşuyor. Likud Partisi çoğunluğu tüm Filistinlilerin (yani Yahudi olmayanların) Büyük İsrail’den kovulmasını, Gazze’nin askeri zaptını, barış görüşmelerinin her bahanesinin son bulmasını ve İran’ın hemen bombalanmasını destekliyor.

Şu anda Likud ve faşistleri İsrail Yahudilerinin çoğunluğunun desteğini alıyorlar. Kazanırlarsa “İsraillilerin kime oy vereceklerini sorgulamak bizim işimiz değil. Bizim görevimiz İsrail Devletini desteklemektir,” diyen ABD’deki İsrail yanlısı başlıca saygın Yahudi örgütlerin desteğini alacakları kesin.

İsrail faşist rejiminin seçilmesi Washington’daki bahsi arttıracak. Obama’nın Siyonist düzene girmesi Yahudi faşizmini, Filistin’in tamamen etnik arındırılmasını ve onların tek taraflı İran’ı ‘bombalama’ kararlarını desteklemeyi içeriyor mu? Başkanlığının üçüncü haftasına giren Obama’yı bölgedeki ABD politikasının yapısını tanımlayacak en büyük Ortadoğu meydan okuması bekliyor.

Obama son zamanlarda henüz ABD’de bir anlaşma olarak imzalanmasa da İsrail’i korumak için Washington’un İran’ı bombalayabileceğini ileri sürdü. Bununla ilgili olarak Bush Yönetimi Ortadoğu’daki küçük bir ülke için oğullarının nükleer yanma riskine Kansas’taki Amerikalı ebeveynlerin ikna edilmesinin oldukça güç olacağını küçümser bir şekilde belirtti. Açıkça Obama İsrail’i içeren meselelerde Bush’tan bile daha büyük bir savaş tüccarı. Bu ‘Yahudi Devlet Başkanı’ olmaktan ileri geliyor.

James Petras
Çev: Hale Akman/Timeturk